ี้ชีวิต มีเพียงนักปราชญ์สูงส่งที่อยู่ภายใต้สถานการณ์เฉพาะเท่านั้นถึงกินเนื้อเพื่อโปรดสัตว์ ใช้ร่างที่ห่อด้วยนักปราชญ์ แต่ในนี้มีความลับที่คนธรรมดาไม่รู้ โยมรู้ไหม จี้กงกินนกพิราบที่ตายแล้วสองตัวก็พ่นออกมาเป็นนกพิราบที่มีชีวิตสองตัว หากปุถุชนทำได้ก็กินเนื้อได้ หากทำไม่ได้ก็จงถือศีลไว้เถอะ! สิงโตกระโดดข้ามหน้าผาไปได้ กระต่ายกระโดดก็มีแต่ตาย คนธรรมดาไม่มีคุณสมบัติเลียนแบบผู้บรรลุขั้นสูง พวกเราบำเพ็ญเพียรก็เพื่อการโปรดทุกชีวิต ทุกชีวิตไม่ใช่แค่คน แต่ยังมีสรรพสัตว์ อย่างเช่นหมาป่าตัวนี้”
จ้าวต้าถงฟังจนงงไปหมด แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ปรบมือส่งเสียงโห่ร้อง “ดี! พูดได้ดีจริงๆ ครับ!”
“นายฟังเข้าใจด้วยเหรอ?” หม่าเจวียนมองค้อนจ้าวต้าถง
จ้าวต้าถงเกาหัว อึกอัก “ไม่เข้าใจหรอก แต่ฉันรู้ว่ามันต้องถูกแน่”
“ทุเรศจริงๆ” หม่าเจวียนด่าไปทีหนึ่ง แต่ประกายแววตาที่มองฟางเจิ้งมีประกายดาวเล็กๆ เพิ่มมาหลายดวง
ฟางอวิ๋นจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย “ที่แท้ประโยคนี้ก็เป็นคำบอกเล่าผิดๆ เฮ้อ ไม่รู้ว่าทำให้เข้าใจผิดกันไปกี่คนแล้ว ขอบคุณไต้ซือมากค่ะที่ช่วยชี้แนะ”
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ไม่เป็นไรโยม”
หูหานพูดต่อ “ไต้ซือ เข้าวัดมีกฎอะไรหรือเปล่าครับ? ผมได้ยินมาว่ากฎวัดมีเยอะมาก”
ฟางเจิ้งยิ้ม “มีเยอะมาก แต่ผู้ไม่รู้ไม่ผิด พระพุทธองค์ไม่โทษผู้ไม่รู้”
“ไต้ซือ ท่านบอกพวกเราหน่อยเถอะว่ามีกฎอะไรบ้าง” หม่าเจวียนถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น
