น้ามองฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งลูบหัวมัน “ยังไม่ขอบคุณพวกโยมเขาอีก?”
หมาป่าก้มกราบอีกครั้ง
มันกราบต่อเนื่องกันแบบนี้ทำให้จ้าวต้าถงรู้สึกเขินอาย หม่าเจวียน หูหานและฟางอวิ๋นจิ้งจึงหยิบอาหารมาแบ่งให้หมาป่าเล็กน้อย หมาป่าขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นมองฟางเจิ้ง
“กินเถอะ คืนนี้นายคอยระวังความปลอดภัยให้พวกโยมเขาข้างนอก พรุ่งนี้ถึงเปิดประตูวัด นายค่อยเข้ามาไหว้พระ” ฟางเจิ้งเหมือนพูดกับคน อีกทั้งหมาป่ายังพยักหน้าเข้าใจราวกับคนอีก จากนั้นก็นอนหมอบกินอาหาร เห็นได้ว่าหิวจริงๆ
“ไต้ซือ เอ่อ จริงๆ แล้วไม่ต้องรบกวนพี่หมาป่าให้มาดูแลความปลอดภัยของเราหรอก” จ้าวต้าถงกลัวหมาป่าตรงหน้าจริงๆ หมาป่าก็คือหมาป่า ไม่ว่าจะแสดงออกว่าโอนอ่อนเพียงไหน ด้วยนิสัยบ้าระห่ำของมัน ไม่ว่าทำอะไรก็ทำให้เขากลัวจนขนลุก
หูหานก็พูดเสริมด้วยเช่นกัน “ใช่ ไต้ซือ ไม่ต้องรบกวนพี่หมาป่าหรอกครับ”
…………………..
[1] อู่ซง หรือในสำเนียงแต้จิ๋ว บู๊สง เป็นตัวละครในเรื่องซ้องกั๋ง เป็นโจรที่มีบทบาทสำคัญมาก วันหนึ่งอู่ซงจะผ่านเนินจิ่งหยางกัง ก่อนเดินทางก็พบว่ามีประกาศเสือร้ายมาอาละวาดกินคนในเนินจิ่งหยาง อู่ซงเข้าร้านเหล้าดื่มจนเมามาย และจะขึ้นเนินโดยไม่ฟังคำตักเตือนของเจ้าของร้าน ด้วยฤทธิ์เหล้าก็ไปเมาหลับอยู่กลางป่า แต่แล้วก็ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงเสือ อู่ซงตกใจมากแต่เขาไม่หนี พยายามต่อสู้กับเสือ จนสามารถจับเสือกดคอ แล้วทุบกะโหลกจนตาย นับแต่นั้นชื่อเสียงของอู่
