้างเจดีย์เจ็ดชั้น!
มิหนำซ้ำยังได้จับรางวัลอีก!
เอาล่ะ จากนี้ไปต่างหากที่สำคัญ…
“นี่พี่ระบบ จับรางวัลต่อเลยดีกว่า” ฟางเจิ้งกล่าว
วงล้อหมุนอีกครั้ง
ฟางเจิ้งพลันมีสีหน้าขมขื่น “ช่างเถอะ นายอย่าเอาของที่ไม่ดีมาให้ฉันละกัน จะจับก็จับเลย บอกฉันด้วยว่าได้อะไร”
“ติ๊ง ยินดีด้วยนายได้รับความสามารถพิเศษ วิชาภาษาสัตว์!”
“เอ่อ มันมีประโยชน์อะไรเหรอ?” ฟางเจิ้งอึ้งไป ถึงจะเข้าใจความหมายแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังถาม
“หลังเรียนวิชาภาษาสัตว์แล้วจะสื่อสารกับทุกสิ่งมีชีวิตในโลกนี้ได้ ฟังพวกมันเข้าใจ พวกมันก็ฟังนายเข้าใจเหมือนกัน”
“…” ฟางเจิ้งพูดไม่ออกอยู่เล็กน้อย ก่อนบ่น “พี่ระบบ นายว่าฉันหรือเปล่าเนี่ย? เห็นว่าฉันอยู่บนเขาคนเดียวกลัวเหงาเลยให้ฉันเป็นพวกเดียวกับสัตว์รึไง?”
แต่ระบบไม่สนใจเขา
“ก็ได้ ในเมื่อจับแล้วก็ใช้แล้วกัน” ฟางเจิ้งพูดจบ เหมือนมีกระแสบริสุทธิ์วูบผ่านในความคิด จากนั้นมีบางสิ่งเพิ่มมาในความคิด ศึกษาไม่แตกฉาน แต่กลับมีอยู่จริงๆ ความรู้สึกเย็นสบายนั้นไม่รู้ว่าคืออะไร หลายวินาทีต่อมาก็หายไป ฟางเจิ้งเกิดการตระหนักรู้บางอย่าง แต่บอกไม่ถูก ทว่าเขาก็รู้ว่าน่าจะคุยกับสัตว์ได้แล้ว
หลังจับรางวัลเสร็จ ฟางเจิ้งก็เตรียมตัวเข้านอนอย่างสบายใจ ขณะเดียวกันยังอวยพรเงียบๆ “หมาป่าน้อย นายเองก็หลับฝันดีเถอะ…”
ทว่าฟางเจิ้งกลับนอนไม่หลับ!
“เฮ้อ ช่วยหนึ่งชีวิตมีค่ากว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ความโลภเป็นบาปดั้งเดิม เวรจร
