สียงที่เรียบเฉยเหมือนเช่นเคย
“ขอบคุณท่านมาก ข้ามีธุระต้องไปทำ ขออภัยด้วย ต้องลากันตรงนี้”
ไป๋อวิ๋นพยักหน้าและลุกออกจากเก้าอี้คำนับลั่วเหอ เช่นเดียวกับหลินเทียน เขานั้นก็ทำเช่นกัน ลั่วเหอหันหลังเดินจากไป แสงสาดส่องลงมาทำให้เพิ่มออร่าความงดงามให้ลั่วเหอ ทำให้หลินเทียนถึงกับอุทานออกมา
“ช่างเป็นชายที่งามจริงๆ”
หลินเทียนได้กินเส้นเหนียวเข้าไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความอร่อย ทำให้หลินเทียนทุบโต๊ะและตะโกนขึ้น แม้ว่าเส้นนั้นยังเคี้ยวไม่หมดก็ตาม
“ไป๋อวิ๋น นี่มันอร่อยมาก เจ้ารีบกินเร็ว กำลังร้อนๆ เถ้าแก่ เพิ่มอีกหนึ่งชามขอรับ!”
โต๊ะอื่นที่กินอยู่ก็ต่างมองหลินเทียนแปลกๆ บางโต๊ะก็ขำออกมาด้วยท่าทีที่หลินเทียนกระทำ ไป๋อวิ๋นยิ้มและส่ายหัว นางนั้นเพียงกินไปคำแรกก็หน้าแดงด้วยความอร่อย เถ้าแก่นั้นก็ยิ้มใหญ่
“ได้เลยคุณลูกค้า ฮ่าๆ”
……….
ในตรอกซอกซอยของเมืองสะพานชี้ฟ้า ลั่วเหอเขานั้นได้แตะไปที่ถุงมิติข้างเอวของเขาเพื่อเอาผ้าคลุมดำที่ได้มาจากโจรที่เมืองหมอกขาว ลั่วเหอได้สวมใส่มันเพื่อปกปิดตัวตน ลั่วเหอได้จับทวนประกายเพลิงขึ้นมาดูและสะบัดทวน ทำให้เกิดคลื่นลม ผ้าคลุมของลั่วเหอพริ้วไหว
ลั่วเหอปล
