ผ่านมาไม่นาน เรือบินยักษ์ได้มาจอดที่เมืองขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยศิลายักษ์ที่สลักอักษรเวทย์เอาไว้ เหล่าศิษย์มากกว่าห้าร้อยคนต่างเดินไปมาที่แห่งนี้ มีร้านมากมายตั้งแฝงลอยขายของ ไม่ว่าจะเป็นตำรานิยายและอาวุธเซียนระดับ 1 มากมาย ตงชวีได้เก็บศิลาแปรกลเข้าถุงมิติข้างเอว
ในขณะที่ทุกคนสามารถยึดขาตนเองกับเรือบินได้นานแล้ว แต่ลั่วเหอเขานั้นเพิ่งสามารถทำได้ แต่เรือบินก็ได้หยุดแล้ว หลินเทียนหัวเราะออกมาและทุบหลังของลั่วเหอเบาๆ จากนั้นได้มีคนของตงชวีมาเคาะประตู
ศิษย์พี่นักเล่าเรื่องได้สะบัดมือ ประตูได้เปิดออก คนของตงชวีคำนับทุกคนและกล่าวออกมา
“ถึงเมืองสะพานชี้ฟ้าแล้วขอรับ ท่านใดที่ต้องการไปที่อื่น โปรดรอหนึ่งชั่วยามขอรับ”
ลั่วเหอและหลินเทียนเดินออกมาจากห้องพักมาส่วนกลางของเรือบิน หมอกหนาได้สลายไป ทำให้เห็นเมืองสะพานชี้ฟ้า มันช่างเป็นไปตามชื่อ เมืองนี้นั้นมีสะพานและแม่น้ำที่งดงามราวดวงดารา จุดจบของสะพานคือศิลาวัดพลังเซียน ทั้งคู่ได้เดินลงมาจากเรือ ก็พบศิษย์ร่วมสำนักมากมาย
ลมจากด้านหลังของลั่วเหอนั้นแปลกประหลาด ทำให้ลั่วเหอมองด้วยหางตาไปด้านหลัง ก็พบกับศิษย์คนหนึ่งกำลังแบกกล่องขนาดใหญ่
