ื่นคำรามที่โจมตีเสริมด้วยพลังจิตดั้งเดิมของลั่วเหอ ทำให้อานุภาพรุนแรงขึ้น
ทำให้คนผู้นั้นวูบไปเพียงหนึ่งลมหายใจ แต่มันก็มากพอทำให้คนผู้นั้นเสียการควบคุม ของที่แบกมาตลอดทางได้ร่วงลงพื้น แม้คนผู้นั้นจะพยายามจะไปเก็บไว้ แต่ก็ไม่ทัน กล่องแตกกระจาย
“โธ่เว้ย!…วันอะไรเนี่ย ซวยจริงๆ”
ลั่วเหอยิ้มมุมปาก ส่วนตงชวีที่แอบมองอยู่ก็สนใจลั่วเหออย่างมาก เพราะเขานั้นฝึกวิชาทำนองคลื่นพยัคฆ์ แม้จะเบาบางไม่สมบูรณ์ แต่อานุภาพที่ไม่สมบูรณ์นั้นเป็นสิ่งที่ตงชวีสนใจ ตงชวีคิดในใจ
“น่าสนใจ ตลอดเกือบ 300 ปี นอกจากศิษย์เหยียนเฉาและผู้เฒ่าพันปี ก็ไม่มีใครฝึกสำเร็จ เด็กคนนี้จะเป็นคนที่สามงั้นหรือ?”
ลั่วเหอและหลินเทียนทั้งคู่เดินผ่านร้านมากมาย จึงได้ทราบว่ามีสิ่งหนึ่งจำกัดการขาย ก็คือยาลูกกลอนต่างๆ และยันต์ถูกผูกขาดการขายไว้เป็นร้านเฉพาะของแต่ละตำหนัก ร้านยาจึงมีเพียงร้านเดียว เช่นเดียวกับร้านขายยันต์ ใครที่ฝ่าฝืนจะโดนตำหนักของตนเองลงโทษ
เสียงดังครึกครื้นมาแต่ไกล ทำให้ลั่วเหอและหลินเทียนสนใจอย่างมาก มันมาจากปลายทางของสะพานใส่งดงามที่มองเห็นทะเลดาราที่งดงาม เสียงผู้คนตะโกนพร้อมกัน
“สลักๆ!”
ชายคนหนึ่งถือดาบยักษ์ฟ
