ลั่วเหอเขานั้นได้หยิบวิชาทำนองคลื่นพยัคฆ์ไปยังจุดจดชื่อ เป็นกฎของศาลาหมื่นคำภีร์ ใครที่ต้องการคำภีร์เซียนต่าง ๆ ในศาลาหมื่นคำภีร์ ต้องมาจดรายชื่อยืมคำภีร์เซียน เพื่อจะทำการนำคำภีร์เซียนเล่มนั้นออกไปฝึกด้านนอก อีกทั้งในคำภีร์เซียนทุกเล่มล้วนมีค่ายกลพิเศษของเจ้าสำนักอยู่ หากเล่มไหนออกจากอาณาเขตสำนัก จะระเบิดออกมาทันที
ชายผมดำยาวนอนหลับอยู่ที่โต๊ะ โดยในมือซ้ายกำตราปั๊มและพู่กันไว้แน่น น้ำลายไหลออกมาจำนวนมาก
ลั่วเหอได้เคาะโต๊ะดังขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ตื่น ทำให้ลั่วเหอเบื่อหน่าย คนด้านหลังก็เริ่มมีมากขึ้น ลั่วเหอจึงเคาะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใส่พลังปราณเข้าไป ทำให้คลื่นปราณสะท้านไปทั้งโต๊ะ ทำให้ชายผู้นั้นตื่นขึ้นมา
“ใคร!…กัน?”
ลั่วเหอคำนับชายตรงหน้าและกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่าฟังสบายหู
“ศิษย์พี่ ข้าต้องการคำภีร์เล่มนี้”
ลั่วเหอจ้องมองไปที่ชายตรงหน้า ปราณรอบตัวของชายผู้นี้ทำให้ลั่วเหอตกใจไม่น้อย ลั่วเหอนั้นกล่าวขึ้นด้วยความตกใจในใจของเขาเอง
“กลั่นลมปราณขั้นเริ่มต้น! ตบะเช่นนี้หาได้ทั่วไปเลยงั้นหรือ?”
ลั่วเหอใช้หางตาหันไปมองด้านหลังของตน ด้านหลังของเขาก็ล้วนเป็นนักพรตระ