ดับกลั่นลมปราณขั้นเริ่มต้นกันหมด ชายตรงหน้าลั่วเหอเมื่อมองคำภีร์เซียนเสร็จ ก็ยื่นให้กับลั่วเหอ จากนั้นเขาได้ควบคุมป้ายขาวลอยขึ้น และชูดัชนีสองนิ้วข้างซ้าย ปราณสีฟ้าปรากฏขึ้น
“เจ้ามีนามว่าอะไร?”
ลั่วเหอคำนับชายตรงหน้า
“ศิษย์พี่ ข้ามีนามว่าลั่วเหอขอรับ”
ชายตรงหน้าลั่วเหอได้สลักชื่อลั่วเหอใส่ป้ายสีขาว และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง พร้อมยื่นป้ายขาวที่สลักชื่อลั่วเหอ กับคำภีร์ทำนองคลื่นพยัคฆ์ให้กับลั่วเหอ
“ภายในสิบปี หากเจ้าไม่สามารถฝึกสำเร็จ ศาลาหมื่นคำภีร์จะเรียกเก็บคืนทันที เก็บป้ายนี้ไว้ให้ดี ห้ามหาย!”
ลั่วเหอหยิบของทั้งสองชิ้นมาไว้ที่มือ และได้เก็บเข้าถุงมิติข้างเอว จากนั้นก็คำนับชายตรงหน้าและเดินจากไป ชายคนนั้นจ้องมองลั่วเหอ เขานั้นคิดในใจ
“หายากจริง ๆ ที่จะมีคนฝึกคำภีร์จิต”
เมื่อเดินออกมาด้านนอก ลั่วเหอได้พบเจอกับอาจารย์เหยียนที่กำลังคุยกับอาจารย์ซู ทั้งคู่นั้นคุยกันด้วยรอยยิ้ม แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่ลั่วเหอพบเจอ เมื่ออาจารย์ซูเห็นลั่วเหอ ก็โบกมือทักทาย ลั่วเหอจึงรีบเดินไปคำนับอาจารย์ซู
“คำนับท่านอาจารย์ซู”
อาจารย์เหยียนมองไปที่มือของลั่วเหอที่ว่างเปล่า จ