ากนั้นกวาดสายตามองไปที่ถุงมิติของลั่วเหอ
“เจ้าเลือกคำภีร์เซียนอะไรงั้นรึ?”
ลั่วเหอได้แตะไปที่ถุงมิติของตน คำภีร์ทำนองคลื่นพยัคฆ์ได้ปรากฏออกมา อาจารย์เหยียนได้ควบคุมคำภีร์เซียนลอยขึ้นมาที่ตรงหน้าตนเองและเปิดอ่าน สีหน้าของอาจารย์เหยียนเคร่งเครียดอย่างมาก อาจารย์ซูที่เห็นหน้าตาที่เคร่งเครียดของอาจารย์เหยียน จึงหยิบไปดู
อาจารย์ซูตื่นตกใจอย่างมาก เพราะวิชาที่ลั่วเหอเลือกเป็นวิชาที่อาจารย์ซูเคยอยากฝึกมาก่อน อาจารย์เหยียนยื่นคำภีร์เซียนคืนให้ลั่วเหอ จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย
“ลั่วเหอ นี่เจ้า…เฮ้อ!”
“คำภีร์นี้มันยังไงกันแน่ขอรับ ท่านอาจารย์!”
อาจารย์ซูได้กล่าวออกมา ส่วนอาจารย์เหยียนได้แสดงวิชาทำนองคลื่นพยัคฆ์ให้ลั่วเหอเห็น
“วิชานี้ หากใครฝึกสำเร็จ จิตจะสงบนิ่งถึงที่สุด เช่นเดียวกับอาจารย์เหยียนของเจ้า ฝืนเรียนวิชานี้จนเป็นที่หนึ่งของตำหนักหลอมกระบี่ แต่หากฝึกผิดพลาดไปเพียงขั้นเดียว ตบะจะลดลงหนึ่งขั้น นี่คือเหตุผลที่อาจารย์เจ้าตบะต่ำกว่าข้า ทั้งที่เป็นศิษย์พี่ของข้า”
ดวงตาของอาจารย์เหยียนส่องแสง ปราณสีฟ้าแรงกดดันมหาศาล ด้านหลังของเขาปรากฏร่างพยัคฆ์ยักษ์ปราณฟ้าคำรามไปทั่วศาลาหมื่น
