คำภีร์ ทั้งแรงกดดันและคลื่นพลังรุนแรงอย่างมาก อาจารย์ซูได้ลอยขึ้นฟ้าและแยกกระบี่หยกขาวออกมา ปกป้องศาลาหมื่นคำภีร์และศิษย์ต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้ระยะวิชาของอาจารย์เหยียน
ศิษย์ที่อยู่ในศาลาหมื่นคำภีร์ แม้ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ แต่ก็สามารถรับรู้ได้ เพราะตอนนี้นั้นศาลาหมื่นคำภีร์สั่นไหว โรงเตี๊ยมใกล้ ๆ ก็มีผู้รับรู้ได้ เพราะคลื่นคำรามสีทองได้กระจายไปทั่วบริเวณใกล้ศาลาหมื่นคำภีร์ ศิษย์บางคนที่เห็นแสงสีทอง ก็ชี้ไปที่แสงสีทองนั้นและสะกิดสหายของตน
“นั่น ๆ เจ้าดู มันคืออะไรกัน!”
“สุดยอด!…อาจารย์คนใดกัน แสดงสิ่งที่งดงามเช่นนี้?”
กระบี่หยกขาวได้สร้างม่านปราณกระบี่ปกป้องศิษย์ในบริเวณนั้น ศิษย์บางคนตื่นกลัวจนล้มลง บางคนตบะต่ำต้อยก็ถึงกับสลบล้มลงไปในทันที ลั่วเหอคิ้วขมวด คลื่นพลังปราณซัดผมของลั่วเหอลอยขึ้นชี้ตั้ง เมื่อพยัคฆ์คำรามรอบที่สอง ลั่วเหอที่มีพลังจิตแข็งแกร่งถึงกับถอยหลังไปหลายก้าว ลั่วเหอสร้างม่านป้องกันและคิดในใจ
“วิชานี้มหัศจรรย์นัก ไม่ใช่เพียงโจมตีจิต แต่ยังโจมตีร่างกายอีกด้วย!”
อาจารย์เหยียนสะบัดแขนเสื้อ วิชาได้สลายไป ศิษย์บางคนพยายามลุกขึ้น แต่ขากลับสั่นไม่หยุด ลั่วเหอได้สลายม่านป้องก
