ัน ศิษย์พวกนั้นต่างคำนับอาจารย์ซูและกล่าวพร้อมกัน
“ขอบคุณท่านอาจารย์ซูที่ช่วยเหลือ!”
“คลื่นคำรามสะเทือนฟ้าดิน...แต่แล้วอย่างไร วิชานี้คนที่ฝึกได้ หากจิตใจไม่แข็งแกร่ง ก็ต้องตัดความรู้สึกของมนุษย์หมดสิ้น!”
ลั่วเหอคำนับอาจารย์ทั้งสอง และกล่าวสิ่งที่ทำให้อาจารย์ทั้งสองต้องทำหน้าเบื่อหน่ายและส่ายหัวพร้อมกัน ลั่วเหอกล่าวด้วยแววตาและน้ำเสียงที่แน่วแน่
“ท่านอาจารย์ทั้งสองไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ ข้าเลือกมันแล้ว ข้าจะฝึกให้สำเร็จ!”
อาจารย์ซูหัวเราะออกมา นางนั้นหัวเราะและปิดปากของตน จากนั้นก็ใช้มือซ้ายสะกิดหลังของอาจารย์เหยียน นางนั้นยิ้มออกมา
“พวกเจ้าศิษย์อาจารย์ ช่างดื้อด้านเหมือนกันจริง ๆ”
อาจารย์เหยียนได้ใช้มือทั้งสองข้างนวดหัวของตนเอง และได้มองลั่วเหอ
“เฮ้อ! ช่างเถอะ หากเจ้ามีปัญหาจุดใดก็มาปรึกษาข้าแล้วกัน”
ลั่วเหอพยักหน้าและคำนับอาจารย์เหยียน เหล่าศิษย์ที่ผ่านการสอบเข้าสำนักศึกษาชี้ฟ้าสามคน ได้เดินมาคำนับอาจารย์เหยียนและอาจารย์ซู และก็มองไปที่ลั่วเหอด้วยความสงสัย ลั่วเหอจึงคำนับทั้งสามคน
“ข้ามีนามว่าลั่วเหอ เป็นศิษย์ใหม่เหมือนทุกท่าน”
ทั้งสามยิ้มและคำนับลั่วเหอ พร้อมบอกชื่อของตนเอง เป็นการแนะน
