าก เขานั้นกำหมัดของตนแน่น ไป๋อวิ๋นจับมือของหลินเทียนและส่ายหัว หลินเทียนเข้าใจความหมายของไป๋อวิ๋น จึงแบมือออกและเดินไปช่วยผู้อาวุโสลุกขึ้น
“ผู้อาวุโส ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ…”
หลินเทียนปัดฝุ่นออกและพยุงตัวของผู้อาวุโสขึ้น ลั่วเหอเห็นก็ชื่นชมไม่น้อย เขานั้นคิดในใจ
“นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคนเดียวกับคนประหลาดเมื่อครู่ ดูจริงจังต่อความไม่ยุติธรรมเสียจริง… แต่น่าแปลก ความรู้สึกน่ากลัวจากตัวผู้อาวุโสคืออะไรกัน?”
ลั่วเหอเพ่งมองไปที่พลังรอบตัวของผู้อาวุโสผู้นี้ ช่างน่าแปลกที่สัมผัสได้เพียงระดับเปลี่ยนลมหายใจขั้นกลาง ซึ่งดูไม่น่าเชื่อ ลั่วเหอเพ่งมองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รุนแรงขึ้น ลั่วเหอไม่กระพริบตา ปราณสีฟ้าเริ่มเข้มข้น กลายเป็นสีน้ำเงิน กลิ่นอายพลังเริ่มพัฒนาขึ้นจากระดับเปลี่ยนลมหายใจขั้นกลาง เป็นขั้นปลาย และขั้นสูงสุด
“ตาแก่คนนี้ไม่ธรรมดา ซ่อนตบะงั้นหรือ!”
ก่อนที่ตบะจะเพิ่มมากกว่านี้ ผู้อาวุโสผู้นั้นหันมาหาลั่วเหอชั่วครู่ด้วยสายตาเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความน่าเกรงขาม ทำให้ลั่วเหอกระพริบตา
เมื่อกระพริบตาและลืมตาขึ้น รอบด้านเปลี่ยนไป กลายเป็นว่ารอบด้านมืดสนิท ร่างปราณสีน้ำเงินเป็นร่างของผู้อาวุโสผู้นั้นจ้องมอง
