ลั่วเหอ ขนาดร่างกายนั้นใหญ่อย่างมาก สูงเทียบเท่าภูเขาหนึ่งลูก ร่างปราณขนาดใหญ่ได้ยื่นนิ้วชี้ข้างซ้ายจิ้มไปที่ลั่วเหอ เสียงของผู้อาวุโสที่กว้างและน่ากลัวดังขึ้น
“ตื่น”
ลั่วเหอตื่นขึ้นมาที่อกของหลินเทียน หลินเทียนพยายามเขย่าร่างกายของลั่วเหอ ไป๋อวิ๋นพยายามใช้พลังปราณควบคุมพัดลมเย็นมาที่ลั่วเหอ ดวงตาของลั่วเหอพร่ามัวอย่างมาก ลั่วเหอพยายามชูแขนขึ้น แต่ก็เห็นแขนตนเองที่พร่าเลือน ราวกับมีอยู่และหายไปไม่ชัดเจน
“ตื่นสิ ลั่วเหอ เจ้าเป็นอะไร”
ไป๋อวิ๋นดูร้อนใจอย่างมาก จึงหยุดใช้พลังปราณพัดลม นางนั้นหันไปหาหลินเทียน
“เดี๋ยวข้าไปตามท่านอาจารย์มา”
ลั่วเหอพยายามพูดบางอย่าง แต่หลินเทียนไม่ได้ยิน หลินเทียนจึงแนบหูไปใกล้ปากของลั่วเหอ จึงได้ยินสิ่งที่ลั่วเหอกล่าว
“ข้าปวดหัวมาก…”
ลั่วเหอเขานั้นหลับตาลง โดยภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก็คือผู้อาวุโสคนนั้นที่ยืนจ้องเขาอยู่ โดยที่มีเลือดไหลออกจากปากของผู้อาวุโสผู้นั้น ลั่วเหอได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสามคน และเสียงเรียกชื่อเขาไม่หยุด ซึ่งเป็นเสียงของหลินเทียน
………..
โรงศพจักรพรรดิมารสวรรค์
โรงศพขนาดใหญ่ที่สลักมังกรตาเดียวไว้ ตั้งอยู่ด้านหน้าของลั่วเหอ แต
