่ครั้งนี้นั้นแตกต่างออกไป จักรพรรดิมารสวรรค์นั่งบำเพ็ญลอยอยู่ตรงกลางโรงศพ โดยมีม่านพลังปราณสีม่วงล้อมร่างกายเป็นโล่รูปร่างกลมไว้
แม้แต่ในห้วงโรงศพ ลั่วเหอก็ยังปวดหัวอย่างมาก ร่างวิญญาณสีม่วงออกมาจากร่างของจักรพรรดิมารสวรรค์
ร่างวิญญาณสีม่วงนั้นชนร่างของลั่วเหอ เพียงไม่นานความรู้สึกปวดหัวก็สลายหายไป ลั่วเหอนั้นมองไปที่จักรพรรดิมารสวรรค์ที่กำลังบำเพ็ญ ลั่วเหอได้คำนับจักรพรรดิมารสวรรค์ แต่ช่างน่าแปลก ไม่มีการตอบรับใดๆ เพียงลอยวนอยู่รอบลั่วเหอเท่านั้น
“ท่านอาจารย์ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?…”
เสียงของจักรพรรดิมารสวรรค์ดังขึ้นมาทำให้ลั่วเหอนั้นรู้สึกโล่งใจ เพียงชั่วครู่เท่านั้น สิ่งที่จักรพรรดิมารสวรรค์กล่าวทำให้ลั่วเหอรู้สึกเสียใจ
“ศิษย์ข้า แม้กายข้าไม่อาจถูกทำลาย วิญญาณไม่อาจเข้าสู่วัฏสงสาร… แต่เมื่อเผ่ามารสวรรค์ฝืนลิขิตฟ้า เปลี่ยนชะตาผู้อื่น เผ่ามารสวรรค์จะต้องจำศีล มิฉะนั้นเผ่ามารสวรรค์จะถูกหลอมรวมไปกับจักรวาล เฝ้ามองทุกเผ่าพันธุ์ วิญญาณมิอาจกลับคืนสู่กายเนื้อ”
ลั่วเหอรู้สึกไม่ดีนัก แต่ก็เข้าใจ เพราะจักรพรรดิมารสวรรค์ช่วยเหลือเขามามากมาย การฝืนลิขิตฟ้าใช้พลังวิญญาณมหาศาล ลั่วเหอถอนหายใจและ
