ผ่านมาหลายเดือน ลั่วเหอในตอนนี้นั้นก็ยังไม่สามารถเลื่อนระดับการบ่มเพาะของตนเองได้ จักรพรรดิมารสวรรค์ก็ไม่ปรากฏตัวหรือออกเสียงใด ๆ มาหลายเดือนแล้ว ลั่วเหอในตอนนี้ยังคงสวมใส่หมวกที่สานจากไม้ไผ่ มีผ้าขาวปิดบังใบหน้า ข้างเอวมีถุงมิติสีขาวที่สลักลวดลายดอกบัวที่ลั่วเหอเป็นคนเย็บไว้
หลายเดือนที่ผ่านมา การเดินทางที่ยาวนานผ่านภูเขา แม่น้ำ และลมแห่งชีวิตมากมาย เพียงไม่กี่เดือนที่ลั่วเหอได้ชมทิวทัศน์ของโลกธรรมชาติรอบตัวที่งดงาม เมื่อเขาหยุดยืนมอง มันช่างงดงาม มันทำให้จิตใจของลั่วเหอสงบอย่างมาก เรื่องราวมากมายล้วนจางหายไปชั่วครู่ แต่ความแค้นยังฝังลึก เพียงชั่วครู่ก็กลับมา
“ท่านพ่อ…”
“อีกไม่นานข้าจะแข็งแกร่งขึ้น พวกคนเมืองอินทรีขาวต้องชดใช้ให้เรา!”
ลั่วเหอคำนับหุบเขาสูงที่งดงาม ทะเลหมอกที่บดบังพื้นด้านล่าง ลมเย็น ๆ พัดผ่านตัวของลั่วเหอ อาภรณ์ขาวพริ้วไหว ผ้าขาวก็สะบัดขึ้น ทำให้เห็นใบหน้าที่โศกเศร้าของลั่วเหอ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็พบกับบิดาของเขาที่อ้าแขนเหมือนเมื่อครั้งอดีต ลั่วเหอเมื่อจะเข้ากอดบิดาตนเอง บิดาของเขาก็สลายไป
น้ำตาหนึ่งหยดไหลออกมาจากดวงตาข้างซ้าย ใบหน้าที่โศกเศร้าเพียงช
