อนนี้ก็ไม่มีเหตุจำเป็นต้องปิดบังตัวตน”
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงบังแดดเท่านั้น!”
ลั่วเหอถอดหมวกออก ใบหน้าที่งดงามราวเทพเซียนที่ถูกจารึกในตำนานเซียนของชาวบ้าน ทำให้หลินเทียนตาค้างทันที ราวกับถูกมนต์สะกดไว้ หลินเทียนเดินถอยหลังทีละก้าวและชี้ไปที่หน้าของลั่วเหอ
“นี่…นี่…นี่เจ้าเป็นผู้หญิงงั้นหรือ? เหตุใดเสียงไม่ใช่…นี่มันอะไรกัน ข้ามองผิดหรือ?”
หลินเทียนผู้นี้สามารถทำลายกำแพงสีหน้าของลั่วเหอได้ ลั่วเหอแสดงสีหน้าที่เบื่อหน่าย ช่างน่าแปลก เพราะทั้งคู่เพิ่งเจอกันไม่นาน แต่หลินเทียนกลับมีบางอย่างที่สามารถทำให้ลั่วเหอรู้สึกหนักใจได้ ทำให้ลั่วเหอส่ายหัวและคิดในใจ
“คนผู้นี้แปลกจริง ๆ….”