ำนับซุนต้าในทันที แม้จะไม่ได้ทรัพยากรที่เต็มที่ แต่ลั่วเหอก็จะได้เข้าสำนักเซียน ซึ่งจะเป็นก้าวสำคัญในการพัฒนาตนเองในอนาคต
“พี่ซุนต้า ขอบคุณขอรับ ข้าจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้”
ซุนต้าตบหลังลั่วเหอและหัวเราะออกมาดังลั่น
“ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ข้าถูกชะตาเจ้า อนาคตเจ้าก็จงตั้งใจหมั่นฝึกฝนก็พอ”
“ขอรับ!”
เสียงหัวเราะที่ดังลั่นทำเอาทุกคนต่างหันไปมองที่ซุนต้า จั่วหยางที่มองอยู่ก็ส่ายหัวให้กับศิษย์น้องของตน แม้จะมีศักดิ์เป็นอาจารย์ แต่จั่วหยางกลับมองเป็นศิษย์น้องที่ไว้ใจมากที่สุด งานสำคัญของสำนักจึงมอบหมายให้กับซุนต้า ซึ่งเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวที่จั่วหยางดูแลเป็นพิเศษ
