ยหาหนทางอมตะ แม้ตนเองจะรู้ว่าไร้วาสนาเซียนก็ตาม”
ลั่วเหอนึกคิดและกล่าวออกมาเสียงเบาๆ
“แม้จะมีหวังน้อยนิด แต่ก็อยากให้เป็นจริง”
ซุนต้ายิ้มและพยักหน้าหลายครั้งกับที่ลั่วเหอกล่าวออกมา
“ใช่ๆ ไม่ว่าใครก็ต้องการให้สิ่งที่หวังเป็นจริงทั้งนั้น”
ซุนต้าได้เดินมาถึงป่าแห่งหนึ่ง ที่มีหมอกขาวหนาอย่างมาก ซุนต้าได้จับมือของลั่วเหอและใช้ (วิชาไฟ) สร้างไฟขนาดใหญ่ปรากฏที่มือของซุนต้า หมอกขาวเหล่านั้นเริ่มหลีกทางให้กับซุนต้า ลั่วเหอเดินตามซุนต้าจนไปถึงเมืองแห่งหนึ่ง เป็นเมืองที่เหมือนหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่ไร้กำแพงเมือง แต่มีหอคอยสูงที่ด้านบนสุดปักธงสัญลักษณ์ของสำนัก ซึ่งไม่เหมือนกันแม้แต่สำนักเดียว
ลั่วเหอที่สนใจ จึงชี้ไปที่หอคอยนั้น ทำให้ซุนต้ารีบกดมือของลั่วเหอลงและกล่าว
“นี่เจ้าห้ามชี้คนที่อยู่ด้านบนหอคอย ทั้งสี่หอคอยคืออาจารย์ของแต่ละสำนักระดับก่อกำเนิด ไปชี้เช่นนี้เป็นเหมือนการท้าทาย เจ้าระวังด้วย หนึ่งในหอคอยทั้งสี่”
ลั่วเหอรีบเก็บนิ้วที่กำลังชี้ไปที่หอคอยทันที
“ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้เรื่องนี้เลย”
“ช่างเถอะ เจ้าเห็นหอใหญ่โตนั้นไหม? พรุ่งนี้ข้าจะไปดูเจ้าทดสอบรากวิญญาณ เจ้าระวังตัวด้วย ข้ามีธุระของสำนักต้อง
