นไปหาเถ้าแก่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่
“เถ้าแก่ โล่เก่าๆ หน้าร้านท่านขายเท่าไหร่?”
เถ้าแก่คนนี้ทำหน้าไม่พอใจ เพราะคิดว่าลั่วเหอนั้นมารบกวน เพราะสภาพโล่เหล็กนั้นไม่เป็นที่ต้องการ เถ้าแก่ผู้นี้นำมาปักลงดินเพื่อไม่ให้ร้านโล่งก็เท่านั้น เถ้าแก่คนนี้วางหนังสือลงและเงยหน้าขึ้นมองลั่วเหอที่มีผ้าขาวปิดบังใบหน้า
“นี่!…เจ้าจะซื้อแน่รึ?”
“ใช่ขอรับ ข้าจะซื้อมัน ไม่ทราบว่าราคาของมัน?”
ลั่วเหอนั้นลุ้นในใจอย่างมาก ว่าราคาของมันจะสูงเกินที่เขาจะจ่ายไหวหรือไม่ เพราะถึงยังไงก็ยังไม่มีที่พัก เถ้าแก่คนนั้นยิ้มและกล่าวออกมา พร้อมแบมือข้างขวาชูห้านิ้ว
“ศิลาวิญญาณ 5 ก้อน”
ลั่วเหอนั้นเงียบไปอยู่สักพัก เพราะเป็นราคาที่ลั่วเหอต้องการและสามารถจ่ายไหว แต่การเงียบนี้ เถ้าแก่โล่เก่าๆ นี้เข้าใจผิด คิดว่าลั่วเหอไม่เอา จึงลดราคาลงมาอีก
“งั้นข้าลดสุดๆ แล้ว ศิลาวิญญาณ 4 ก้อน”
ลั่วเหอยื่นศิลาวิญญาณสี่ก้อน
“ได้ ข้าเอา!”
ลั่วเหอแบกโล่ไว้ด้านหลัง พร้อมกับทวนประกายเพลิงที่พันด้วยผ้าขาว และเดินออกจากร้านไป ส่วนเถ้าแก่ก็ยิ้มออกมาและกำศิลาวิญญาณไว้แน่น เพราะเขานั้นไม่คิดว่าจะมีคนมาซื้อโล่เก่าๆ ของเขาจริงๆ
ระหว
