านอาจารย์ ศิษย์ผิดเอง ในใจก็ยังลืมความแค้นไม่ได้ ข้ารู้อนาคตต้องแก้แค้นสำเร็จ แต่ยิ่งเห็นพวกมันมีความสุขหนึ่งวัน ข้าก็เจ็บใจเหลือเกิน”
จักรพรรดิมารสวรรค์ดื่มชา และกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
“สรรพชีวิตใดบ้างจะไม่มีเรื่องคับแค้นใจ ข้าเคยกล่าวแล้ว อย่านำความแค้นของเจ้ามาทำให้เสียเรื่อง”
จักรพรรดิมารสวรรค์ได้รินน้ำชาให้กับลั่วเหอ เขานั้นจับถ้วยชาและคำนับจักรพรรดิมารสวรรค์
“ท่านอาจารย์กล่าวถูกต้องแล้ว ศิษย์จะจำไว้ขึ้นใจ”
ลั่วเหอดื่มจนหมด และมองไปด้านหน้า ก็พบว่าจักรพรรดิมารสวรรค์ได้หายไปแล้ว เป็นเวลาเดียวกับที่ด้านล่างเกิดเสียงโครมครามน่ารำคาญ
ชายรูปร่างผอมบางกำลังหนีชายหัวโล้นที่ถือกระทะไล่ตีชายรูปร่างผอมบาง ลั่วเหอนั้นที่กำลังจะออกจากโรงเตี๊ยม ชายรูปร่างผอมบางก็วิ่งเข้าไปในโรงเตี๊ยม และชนไหล่ซ้ายของลั่วเหอ ทำให้ลั่วเหอรับรู้ว่าคนที่พึ่งวิ่งชนไหล่ซ้ายของเขาไปเมื่อครู่ มีรากฐานการบำเพ็ญระดับเปลี่ยนลมหายใจขั้นเริ่มต้น
“หยุดนะ กินแล้วไม่จ่ายหรือ?”
ชายรูปร่างผอมบางผู้นี้นั้นวิ่งหลบไปมาที่เสาของโรงเตี๊ยม ทำให้เกิดความวุ่นวาย รบกวนแขกที่เข้าพัก
“นี่เจ้าคุยกันดีๆ หน่อยก็ได้”
คนที่ถ
