มีพลังวิญญาณเล็กน้อย ที่สามารถนำมาบำเพ็ญได้ แต่มีประโยชน์เพียงแค่ผู้บำเพ็ญระดับสามัญเท่านั้น”
จักรพรรดิมารสวรรค์จ้องไปที่หินวิญญาณ ทะลุไปแกนในของมัน ที่มีพลังวิญญาณสีเขียวก่อตัวเป็นลูกแก้วเล็กๆ ลั่วเหอไม่รีรอที่จะรับมันไว้ และคำนับขอบคุณซุนต้า
“ฮ่าๆ นานๆ ทีข้าจะได้ลงจากเขาบำเพ็ญเซียน จึงลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดไป ดูท่าทางของเจ้าแล้ว ปกปิดระดับบำเพ็ญ”
ลั่วเหอตกใจอย่างมาก แต่ก็ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ซุนต้าที่เห็นลั่วเหอเงียบไป ก็จับไหล่ลั่วเหอและกล่าวออกมา
“ข้าเข้าใจ ไม่เป็นไร ดูจากท่าทีเจ้าแล้ว คงพึ่งผ่านขอบเขตมนุษย์มาไม่นาน ผู้บำเพ็ญแบบเจ้า ข้าเห็นได้น้อยนัก ข้าเดาว่าเจ้าไร้สำนัก แต่ตระกูลเจ้าคงเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนใช่หรือไม่?”
ลั่วเหอคำนับและกล่าวออกมา
“ท่านกล่าวถูก เพียงข้าพึ่งผ่านขอบเขตมนุษย์มาไม่นานจริงๆ แต่ว่าครอบครัวของข้าเป็นเพียงครอบครัวล่าสัตว์เล็กๆ เท่านั้น”
ซุนต้านั้นยิ้มออกมา แต่ในใจก็รู้ดีว่าลั่วเหอนั้นโกหก หากเป็นครอบครัวนักล่าสัตว์เล็กๆ จะมีวิชาซ่อนตบะได้อย่างไร เขานั้นสนใจไปที่แซ่ของลั่วเหอ แซ่ลั่วโด่งดังมากในเมืองอินทรีขาว ยิ่งสนับสนุนความคิดของซุนต้า ว่าลั่วเหออาจ
