จิน หรือลั่วเหอ หรือใครกันแน่ อสรพิษเขียวคำรามและเลื้อยอย่างว่องไว เพียงไม่นานก็ถึงตัวของโจวเมิ่น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มออกมา มีดบินระดับ 2 วิชาฝ่ามือม่วง และวิชามีดบินสังหาร ไม่สามารถทำลายอสรพิษเขียวได้แม้แต่น้อย วิชานี้นั้นพุ่งชนร่างของโจวเมิ่นจนระเบิดออก
โจวเมิ่นนั้นร่างกายสะบักสะบอม ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยถูกไฟเผา แต่ใบหน้ากลับยังยิ้มอยู่ ลั่วเหอเดินมาช้าๆ และชี้ทวนไปที่คอของโจวเมิ่น พร้อมมองด้วยสายตาที่เย่อหยิ่ง โจวเมิ่นหายใจรวยรินและมองไปที่ลั่วเหอ ลมนั้นพัดผ้าขาวที่ติดกับหมวกไม้ไผ่สาน ทำให้เห็นใบหน้าของลั่วเหออย่างชัดเจน
“ก่อนที่เจ้าจะฆ่าข้า…แค่กๆ…ข้าขอร้องเรื่องหนึ่ง?” โจวเมิ่นกล่าวไปกระอักเลือดไป
“เชิญ!”
โจวเมิ่นยิ้มออกมาอีกครั้ง และมองท้องฟ้าที่มีเมฆดำบดบัง
“เจ้าช่วยฝังข้าติดกับโจวซินได้หรือไม่?”
ลั่วเหอไม่กล่าวสิ่งใด เพียงพยักหน้าเท่านั้น แต่โจวเมิ่นก็หลับตาและยิ้มจากใจของเขา ราวกับคนที่หมดห่วง ไม่มีสิ่งใดที่ต้องการอีกแล้ว จะมาถูกฆ่าตอนนี้ก็ไม่ได้รู้สึกเสียดาย ลั่วเหอนั้นที่ไม่ได้กล่าวสิ่งใด ก็เพราะร่างและกระดูกของโจวซินถูกตราประทับดาวมารบดขยี้จนไม่เหลือสิ่งใดไว้ โจ
