ให้ลั่วเหอกระโดดลอยขึ้นไป ปรากฏตราประทับดาวมารขนาดใหญ่ ปราณสีม่วงที่ทรงพลังกดดันทุกคน ลั่วเหอชี้ไปที่คนของโจวเมิ่น แต่ก็เปลี่ยนไปชี้ที่ที่อยู่ของโจวเมิ่น ตราประทับดาวมารพุ่งไปที่โจวเมิ่น คลื่นพลังกระจายตัวไปรอบๆ คนของโจวเมิ่นต้องใช้สองมือสร้างโล่ปราณเพื่อปกป้องตนเอง
“หากเจ้าไม่ออกมา เจ้ากับที่แห่งนี้ก็จะพังทลายไปพร้อมกัน”
ลั่วเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเย่อหยิ่ง
ฝ่ามือม่วงขนาดเท่าฝ่ามือคนปกติและมีดบินของโจวเมิ่นทั้งสองอย่างพุ่งมากันตราประทับดาวมาร แต่ก็ไม่สามารถต้านได้ ฝ่ามือม่วงสลายไป มีดบินกลับไปในมือของโจวเมิ่น เงาร่างชายคนหนึ่งหนีออกมาจากตราประทับดาวมาร แต่บ้านของคนแซ่โจวถูกคลื่นพลังทำให้พังทลายลง
พลังปราณระดับเปลี่ยนลมหายใจขั้นเริ่มต้นประทุออกมา ทำให้รอบด้านเกิดลมรุนแรงพัดผ่าน เสียงของโจวเมิ่นที่หงุดหงิดและไม่พอใจอย่างมากดังขึ้น
“บังอาจ!”
