ย่องไปช้าๆ ใช้อาวุธของตนเองแกว่งซ้ายขวา พุ่มไม้ก็แยกออก ทำให้เห็นว่าเป็นเพียงกระต่ายตัวหนึ่ง ทั้งหมดนั้นหัวเราะออกมา แต่เพียงไม่นาน เพียงความรู้สึกที่เหมือนมีอะไรสะกิดคอ เพียงหนึ่งลมหายใจ เหล่าคนของโจวเมิ่นก็ล้มลง คนอื่นก็เห็นลั่วเหอ จึงปลดปล่อยพลังปราณระดับจอมยุทธ์ขั้นเริ่มต้นกันหมด และวิ่งเข้าโจมตีลั่วเหอ
“มีผู้บุกรุก จัดการ!”
ลั่วเหอแกว่งทวนไปด้านหน้า ก็เกิดประกายเพลิงสร้างอสรพิษแดงมาสามตัว และพุ่งโจมตีเหล่าคนของโจวเมิ่น ทำให้คนของโจวเมิ่นที่มีวิชาป้องกันสามคนต่างมาด้านหน้าและตั้งโล่ป้องกัน แต่ก็ไม่สามารถหยุดวิชาอสรพิษแดงได้ มันพุ่งชนจนสามคนนั้นปลิวไปไกล คนที่เหลือกว่า 20 คนก็วิ่งมาโจมตีลั่วเหอ
โจวเมิ่นเขานั้นไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เพราะเขานั้นคิดจริงๆ ว่าผู้บุกลุกมีเพียงระดับกำเนิดขั้นสูงสุด ซึ่งด้วยคนระดับจอมยุทธ์จำนวนมากก็คงเพียงพอที่จะจัดการความวุ่นวายนี้ ลั่วเหอมองไปด้านใน และหันมามองคนของโจวเมิ่นที่โจมตีเขาอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ลั่วเหอก็เพียงขยับตัวหลบอย่างง่ายๆ ก็สามารถหลบพ้นคมอาวุธได้หมด
ลั่วเหอใช้ทวนปัดคมอาวุธทั้งหมดที่พุ่งโจมตีรอบทิศทาง คมอาวุธชี้ขึ้นฟ้า เปิดทาง
