ังคอจนสลบ เยี่ยนอวี้เจินที่ยังพอคุมสติไว้ได้ แต่ร่างกายก็ล้มไปแล้ว เขาจับขาของลั่วเหอและกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นอย่างมาก ใบหน้าของเขาดูไร้เรี่ยวแรง
“ทำ…ไม?”
เยี่ยนอวี้เจินสลบลงไป แขนที่จับขาของลั่วเหอก็ล่วงลงพื้น ลั่วเหอมองเยี่ยนอวี้เจินและเย่เซียนฮวา และถอนหายใจออกมา ลั่วเหอคุกเข่าและคำนับทั้งสองคน
“ชาตินี้ก็นับว่าจบวาสนากันตรงนี้เถอะ”
จากนั้นลั่วเหอได้ใช้นิ้วกดปิดซ่อนชีพจรบางอย่าง ทำให้ระดับการบำเพ็ญที่คนอื่นจะสามารถมองได้คือระดับกำเนิดขั้นสูงสุด ลั่วเหอนั้นจดจำคำสอนของจักรพรรดิมารสวรรค์ วิชาที่ลั่วเหอฝึกมาสามเดือนจนเรียกได้ว่ากึ่งสมบูรณ์ (วิชาซ่อนตบะ) จักรพรรดิมารสวรรค์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชื่นชม
“ดีมากศิษย์ข้า ต่อไปก็จัดการตามที่เจ้าต้องการเถอะ”
ลั่วเหอหยิบทวนประกายเพลิงขึ้นมา และใช้ยันต์บินติดเข้าไป แสงจากยันต์ส่องแสงสีทองขึ้น และจางหายไป ลั่วเหอเงยหน้าขึ้น และมองไปที่หมู่บ้านเหล็กดำ ระหว่างนั้นก็หยิบหมวกมาสวมปิดบังใบหน้า และปลดปล่อยพลังปราณระดับกำเนิดขั้นสูงสุดออกมา ทำให้เหล่าคนของโจวเมิ่นต่างตรวจจับอะไรบางอย่างได้
ทำให้ทั้งหมดต่างวิ่งไปที่จุดนั้น และเดิน
