ขาวขึ้นรถม้า ทหารคนหนึ่งได้คำนับโจวเมิ่น และเดินทางกลับพร้อมกับทหารคนอื่นที่จับอาวุธของตนเองเดินล้อมรถม้าและจากไป โจวเมิ่นเขานั้นยิ้มในใจ ยังนึกถึงทรัพยากรมากมายในอนาคตที่จะได้รับมา
การกระทำเหล่านี้และผู้คนในหมู่บ้านเหล็กดำ ล้วนอยู่ในสายตาของเยี่ยนอวี้เจินและเย่เซียนฮวา ทั้งสองนั้นกำลังดูลาดเลาของโจวเมิ่น โดยที่ลั่วเหอนั้นนอนอยู่บนต้นไม้และแอบฟังทุกอย่างที่เจ้าเมืองอินทรีขาวและโจวเมิ่นพูดกัน ลั่วเหอกำหมัดของเขา และนึกถึงตระกูลลั่วกับเมืองอินทรีขาว
ความเจ็บปวดเหล่านั้นย้อนมาหลอกหลอนลั่วเหอ ทำให้ลั่วเหอนั้นยังคงเต็มไปด้วยไอความแค้น ยิ่งมาเห็นเจ้าเมืองอินทรีขาวก็ยิ่งไม่พอใจ เจ้าเมืองอินทรีขาวก็เป็นอีกหนึ่งคนที่บิดาของลั่วเหอช่วยไว้ จักรพรรดิมารสวรรค์กล่าวออกมา
“ศิษย์ข้า จิตใจแบบนี้ใช้ไม่ได้! อย่านำความเคียดแค้นมาทำให้การบำเพ็ญเชื่องช้า และเสียโอกาสบางอย่างเด็ดขาด เจ้าเอาไว้”
ลั่วเหอพยักหน้า และหยิบยันต์บิน 1 ใบ และยันต์คุ้มภัย 1 ใบ
“ศิษย์จดจำเอาไว้แล้วขอรับ”
ลั่วเหอถอนหายใจ และกระโดดลงไปด้านล่างที่เยี่ยนอวี้เจินและเย่เซียนฮวายืนอยู่ พวกเขาทั้งสองหันมาหาลั่วเหอ แต่ก็ถูกลั่วเหอตีหล