ะหลาด เป็นสีหน้าที่ถูกจับได้ และดึงเข้าประเด็น เจ้าเมืองอินทรีขาวยิ้มออกมา และวางแก้วลง
“ฮึๆ… เข้าใจถูกแล้ว ตอนนี้ตระกูลลั่วนับว่ามีอิทธิพลอย่างมาก เพราะได้รับการคุ้มครองจากสำนักเซียน ตระกูลลั่วต้องการคนที่อยู่ขอบเขตเซียนเช่นมาปกป้องตระกูลลั่ว แน่นอนว่าทั้งทรัพยากรวิชาเซียนท่านก็จะได้รับมัน”
เจ้าเมืองอินทรีขาวยิ้มอย่างมั่นใจว่าโจวเมิ่นต้องตกลง เดิมทีนั้นโจวเมิ่นไม่ได้ต้องการอยู่ใต้บังคับบัญชาใคร แต่พอย้อนนึกถึงวิชาที่จิ้งเผิงใช้เมื่อคราวก่อน ยิ่งทำให้โจวเมิ่นสนใจเป็นอย่างมาก วิชาที่มีอานุภาพเช่นนั้นทั้งชีวิตของโจวเมิ่นเพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก โจวเมิ่นมองเจ้าเมืองอินทรีขาว
“ข้าตกลง”
ทั้งสองจับมือกัน แสดงถึงการร่วมมือ ในใจของเจ้าเมืองอินทรีขาว เขานั้นเพียงต้องการผลงานที่สามารถรวบรวมผู้บ่มเพาะขอบเขตเซียนที่มีเพียงหยิบมือ มอบให้ตระกูลลั่ว วิชาเซียนที่เจ้าเมืองอินทรีกล่าวอ้าง เขานั้นเองก็ไม่รู้ว่าตระกูลลั่วจะทำตามที่เคยลั่นวาจาไว้หรือไม่ เขานั้นคิดเพียงว่าตนเองต้องได้รับการสนับสนุนจากตระกูลลั่ว
ผ่านไปหลายชั่วยาม
เจ้าเมืองอินทรีขาวที่เดินโซซัดโซเซ โดยมีทหารของเขาพยายามประคองร่างของเจ้าเมืองอินทรี
