ผ่านมาหลายวัน ลั่วเหอนั้นได้ลืมตาขึ้นจากการบำเพ็ญ ร่างกายของลั่วเหอตอนนี้ราวกับโครงกระดูก ดูผอมแห้งไร้เรี่ยวแรง จะขยับตัวก็แทบทำไม่ได้ ถึงอย่างไรลั่วเหอก็ยังอยู่ในขอบเขตของมนุษย์ เขานั้นยังต้องได้รับสารอาหารจำนวนหนึ่ง หลายวันมานี้ส่วนหนึ่งที่ทำให้ลั่วเหอยังมีชีวิตก็เพราะมุกวิญญาณอสูรระดับสูงที่ช่วยต่อชีวิตลั่วเหอในแต่ละวัน ลั่วเหอพยายามลุกขึ้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้
ลั่วเหอจึงใช้พลังลมปราณที่เอ่อล้นในการควบคุมหยดน้ำให้เข้าปากของตน เพื่อให้ร่างกายสามารถอยู่ต่อไปได้ ลั่วเหอนั้นมีแต่คิดถึงเรื่องของเขาที่ผ่านมาหลายเดือน เขานั่งบำเพ็ญ เมื่อลืมตาก็เหมือนอยู่ในสถานที่หนึ่งที่ย้อนภาพความทรงจำที่ผ่านมา ลั่วเหอมองไปถึงจุดเริ่มต้นของการบำเพ็ญ เขาฝืนตนเองมาตลอด แม้แต่ตอนนี้ก็เช่นกัน เพียงมีความหวังเล็ก ๆ ว่าก่อนหมดอายุไขหรือหิวโหยจนตาย
เขานั้นจะสามารถเลื่อนระดับไปยังขอบเขตของเซียน ก็คือระดับเปลี่ยนลมหายใจ
จักรพรรดิมารสวรรค์ตอนนี้แปรเปลี่ยนจากร่างผีเสื้อดำ กลายเป็นอีกาแล้ว เมื่อจักรพรรดิมารสวรรค์รับรู้ว่าลั่วเหอลืมตาขึ้นมา จึงกล่าวออกมา
“ศิษย์ข้า เจ้าเคยคิดหรือไม่ หากเจ้าแก้แค้นสำเร็จ เจ้าจะทำสิ่
