งใดต่อ?”
ลั่วเหอนั้นไม่ตอบสิ่งใด หากนึกย้อนไป การที่เขาใช้ชีวิตอยู่มาถึงตอนนี้ ไม่ใช่มีแต่เรื่องแก้แค้นอีกต่อไป ไม่รู้ว่าเมื่อใด ลั่วเหออยากเป็นเซียน แต่ปลายสุดของเส้นทางไม่ใช่หยุดที่การแก้แค้น ไม่ได้หยุดที่ปกป้องใครสักคนอีกแล้ว ลั่วเหอนั้นต้องการเป็นเซียนอมตะ ลั่วเหอยิ้มออกมาและคิดในใจ
“อาจจะเป็นตอนนั้นที่ข้าหลงใหลในพลังของเซียน”
พลังที่เพียงเหยียบย่ำพื้นพิภพ ก็สามารถปลดปล่อยพลังที่ทลายความเป็นไปได้ทุกอย่าง ราวกับไม่มีกฎเกณฑ์ใดสามารถบังคับและควบคุมได้ ลั่วเหอกำลังนึกถึงร่างแท้จริงของจักรพรรดิมารสวรรค์ ที่ปรากฏในนิมิตครั้งที่อยู่ตรงหน้าของโรงศพผนึกสวรรค์ ลั่วเหอหลงใหลพลังในตอนนั้นอย่างมาก
จักรพรรดิมารสวรรค์ยิ้มออกมา เขามองไปที่ลั่วเหอและกล่าวออกมา
“ศิษย์ข้า ข้ามอบโอกาสในการบำเพ็ญให้เจ้าได้ แต่มอบความแข็งแกร่งให้เจ้าไม่ได้ทุกอย่าง แม้จะกล่าวว่าบังสวรรค์ ชะตาสวรรค์มิอาจลิขิต แต่ไม่จริงเลย ร่างกายเจ้าถูกลิขิตไม่ให้ผ่านระดับสยบฟ้าขั้นปลาย สุดท้ายเจ้าก็จะหมดอายุไขตายลงไป”
ลั่วเหอยิ้มและกล่าวถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ท่านอาจารย์ ท่านเองก็ทำอยู่ไม่ใช่หรือ? ท่านก็ฝืนลิขิตสวรรค์ของท่านเอง ท
