ทำอะไรผิด?”
น้ำเสียงของจักรพรรดิมารสวรรค์ดูท้อแท้กับลั่วเหออย่างมาก
“เจ้าลองปลดปล่อยพลังปราณดู แล้วจะรู้เอง”
ลั่วเหอปลดปล่อยพลังปราณออกมา เป็นพลังปราณระดับกำเนิดเพียงเท่านั้น แถมยังเป็นขั้นเริ่มต้น ลั่วเหอถึงกับเข่าทรุด และนึกถึงที่ตนเองฝืนถ่ายพลังลมปราณให้กับการใช้วิชาตราประทับดาวมาร ทำให้ลั่วเหอใบหน้าเศร้าอย่างมาก เขารู้สึกเสียใจที่ไม่ประมาณตนเอง ลั่วเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา
“ศิษย์ทำพลาดไป ท่านอาจารย์ ข้าขออภัย หนึ่งเดือนนี้สูญเปล่าแล้ว”
จักรพรรดิมารสวรรค์กล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม
“แล้วอย่างไร? ศิษย์ข้า เลิกคิดเช่นนั้น การบำเพ็ญเซียน สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือเวลา แต่แลกกลับด้วยอายุไขยืนยาว อย่าได้ท้อแท้กับการบำเพ็ญเด็ดขาด!”
ลั่วเหอหันไปมองซากราชันย์อสรพิษหยกขาว แววตาของเขาดีขึ้นอย่างมาก และกล่าวออกมา
“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะ! ศิษย์จะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง”
เขาคำนับผีเสื้อดำ
ลั่วเหอไปนั่งบ่มเพาะหน้าซากสัตว์อสูรระดับสูง เขาใช้วิชากลืนดารา คลื่นวิญญาณสองสายปรากฏแยกซ้ายและขวา แสงทั้งสองถูกกลืนกินจนสร้างเป็นสองมุก ด้านซ้ายเป็นมุกวิญญาณอสูรระดับสูง อีกด้านเป็นมุกสีขาวที่มีไอเย็น
