ทุกครั้งที่เข้าป่าล่าสัตว์อสูร เขานั้นก็จะเริ่มดูพื้นที่ของสัตว์อสูรระดับสูง ว่าขยายไกลแค่ไหน
ลั่วเหอนั้นมาถึงพื้นที่หนึ่งในแถวป่าล่าอสูร เขตของหมู่บ้านเหล็กดำ ลั่วเหอนั้นได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่ง จึงซ่อนตัวหลังต้นไม้อย่างรวดเร็ว กลุ่มคนพวกนั้นก็คือคนของโจวเมิ่น นับแปดคน กำลังออกมาเดินสำรวจ
“พี่ใหญ่ หัวหน้านั้นไม่ได้ออกจากการปิดตนมาหลายวันแล้ว ตัวข้าเองก็เบื่อหน่ายอย่างมาก ที่ต้องมาเดินวนที่นี่ซ้ำ ๆ ไม่งั้น….”
ชายที่ดูมีอำนาจเล็กน้อยกล่าว
“ไม่งั้นเราค่อยตรวจอีกที วันที่หัวหน้าออกจากการปิดตนเลื่อนระดับ เจ้านี่นะ… แต่ก็ช่างเถอะ สิ่งที่เจ้าพูดนั้นถูกต้องแล้ว เอาเช่นนี้ งั้นเดี๋ยวเราแบ่งกันตรวจเป็นคู่ สลับไปแต่ละวันดีหรือไม่”
ทั้งเจ็ดคนคำนับชายที่ดูมีอำนาจน้อยนิดนี้
“พี่ใหญ่ปราดเปรื่องยิ่งนัก แล้วเราจะจัดแบ่งยังไงรึพี่ใหญ่?”
ชายที่ดูมีอำนาจน้อยนิดครุ่นคิด เขานั้นจับคางและมองไปที่คนอื่น เขานั้นคิดอีกครั้ง เมื่อคิดไม่ออกจึงกล่าว
“ช่างเถอะ ไว้ค่อยว่ากันใหม่ รีบตรวจ รีบพัก”
“ขอรับ!”
เมื่อพวกมันทุกคนนั้นเดินจากไป ลั่วเหอก็เดินออกมาจากที่ซ่อน เขานั้นนึกถึงเรื่องที่กลุ่มคนของโจว
