ับการยกย่องเช่นเดียวกับอาจารย์ ส่วนผู้อาวุโสระดับจ้าวดินแดนขึ้นไป มักไม่สวมผ้าคลุมของสำนัก
เมื่อศิษย์ระดับสูงผ่านไป ผู้คนโดยรอบล้วนหยุดคำนับ นี่ถือเป็นธรรมเนียมของสำนัก
……..
ณ ลานหอเจ้าสำนัก
ศิษย์จำนวนมากกำลังบำเพ็ญอยู่ ศิษย์จากหอดับอสูรรีบนำม้วนบันทึกเข้าไปถวายต่อหน้าเจ้าสำนัก
เจ้าสำนักเป็นชายวัยราวสามสิบปี ใบหน้ามีหนวดแพะเล็กน้อย แต่ไม่มีผู้ใดทราบอายุหรือระดับพลังที่แท้จริง
เขานั่งเอนตัวสบาย ๆ วางเท้าบนโต๊ะ และใช้พลังปราณดึงขนมลอยเข้าปากอย่างไม่รีบร้อน
“คำนับท่านเจ้าสำนัก นี่คือม้วนบันทึกตำแหน่งสัตว์อสูรระดับสูงที่ใกล้เลื่อนระดับขอรับ!”
เจ้าสำนักเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนใช้พลังปราณรับม้วนบันทึกเข้ามา แล้วกล่าวเสียงเรียบ
“เข้าใจแล้ว ไปได้”
“ขอรับ!”
แต่เพียงครู่เดียว เจ้าสำนักกลับหยุดคิด ก่อนใช้พลังปราณปิดประตู แล้วโยนม้วนบันทึกคืนกลับไป
“เรื่องนี้ให้จิ้งเผิงจัดการเถอะ ส่วนค่าตอบแทน ข้าจะคุยกับเขาทีหลัง”
“ขอรับ!”
……….
สำนักเวียนสวรรค์ เขตหุบเขาผู้อาวุโสสาม
ชายผมดำยาวในชุดอาภรณ์ขาว ผ้าคลุมขาวตัดเหลือง กำลังฝึกกระบี่กับศิษย์น้องระดับเปลี่ยนลมหายใจ ก่อนจะเอาชนะทั้งหมดลงได้อย่างง่ายดาย
เขาคือ “จิ้งเผิง” ศ
