ลั่วเหอเดินไปสักพัก เขาก็ล้มลง เมื่อมองไปที่ขาข้างซ้ายของตนเองก็พบว่ามีไอเย็นปรากฏขึ้น ลั่วเหอกำหมัดกับความไม่ระแวดระวังของตนเอง ปล่อยให้ตนเองเกิดอันตรายเช่นนี้
ลั่วเหอนั้นยังอยู่ในป่าล่าอสูร อันตรายอยู่รอบด้าน เขานั้นเลือกที่จะปีนต้นไม้เพื่อความปลอดภัย
ต้นไม้สูงใหญ่ที่ดูแข็งแรง ลั่วเหอนั้นได้นั่งรวบรวมลมปราณ เพื่อที่จะขจัดไอเย็นที่กัดเซาะขาซ้ายของเขา
“ใช่! วิชากลืนดารา ให้มันกลืนกินไอเย็นและเปลี่ยนเป็นมุกบริสุทธิ์”
ลั่วเหอใช้วิชากลืนดารา แต่มันก็ไม่ได้ผล เพราะวิชากลืนดารามีขอบเขตของมัน กลืนกินได้แค่พลังชีวิตและอำนาจธาตุ แต่ไอเย็นที่เกิดจากผลกระทบของพลังที่สัตว์อสูรปลดปล่อยออกมา ไม่สามารถขจัดหรือเปลี่ยนแปลงได้
ลั่วเหอนั้นไม่ยอมแพ้ เขานั้นยังคงใช้วิชากลืนดาราเรื่อย ๆ แต่ผลก็เป็นเหมือนเดิม ไม่สามารถทำได้ วิชากลืนดาราสลายออกทุกครั้ง
ไอเย็นนั้นเริ่มกัดเซาะขึ้นมาเรื่อย ๆ ทำให้ลั่วเหอนั้นรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก แต่พอลั่วเหอนึกถึงความแค้นที่มีต่อตระกูลลั่ว ก็ทำให้ลั่วเหอกำหมัดแน่น
