ลั่วเหอนั้นลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเย่เซียนฮวาสลบซบหลังของลั่วเหอ เขานั้นสัมผัสถึงวิชากลืนดารา จึงรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
ลั่วเหอจับไหล่ของเย่เซียนฮวาและพานางนอนลง ลั่วเหอหันไปหาเยี่ยนอวี้เจิน
“นี่! หรือว่าลมปราณของนาง?”
เยี่ยนอวี้เจินพยักหน้าและตอบกลับ
“ร่างกายเจ้าแปลกประหลาด ดูดกลืนลมปราณของพวกข้าแทบเกลี้ยง”
ลั่วเหอทำหน้านิ่ง เขานั้นก้มมองพื้น เพราะเขานั้นก็ไม่สามารถบอกเรื่องวิชากลืนดาราได้
เยี่ยนอวี้เจินยิ้มและไม่ได้ถามอะไรต่อ
“ช่างเถอะ เจ้าไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวข้าดูนางเอง”
ลั่วเหอพยักหน้าและเดินจากไป แต่เขานั้นได้หยิบมุกวิญญาณอสูรระดับต่ำ และโยนลอยอยู่บนหน้าผากของเย่เซียนฮวา
จากนั้นได้ใช้สองนิ้วมือข้างขวาควบคุมมุกวิญญาณอสูรระดับต่ำ ถ่ายทอดพลังบริสุทธิ์ให้กับเย่เซียนฮวา….
