“ตั้งสติไว้ลูกข้า เจ้าอย่าหลับ เก็บลมปราณของเจ้าซะ”
ในห้วงความฝันของลั่วเหอนั้น เขานั้นมองเห็นลั่วเวินที่กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้ม กลางอกของลั่วเหอนั้นมีเลือดไหลออกมา
ลั่วเวินนั้นยิ้ม ลั่วเหอเห็นซูมู่หรงกำลังถูกลั่วเวินสังหาร ดาบนั้นทิ่มเข้ากลางอกของซูมู่หรง เขานั้นล้มลง ดวงตาไม่ปิด มองลั่วเหอ เลือดนั้นไหลออกจากปาก
ลั่วเวินยิ้มออกมา ลั่วเหอพยายามดิ้นรน
เพียงกระพริบตา ครอบครัวแซ่เยี่ยนก็ปรากฏตัว ถูกเชือกมัดไว้
“หยุดซะ ลั่วเวิน ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ลั่วเหอเมื่อเห็นก็ตะโกนไม่หยุด พยายามดิ้น แต่เขานั้นก็ไม่สามารถขยับตัวได้
ลั่วเวินนั้นชี้ดาบไปที่เยี่ยนเผิง และแกว่งดาบไปชี้ที่เย่เซียนฮวาแทน
“ลั่วเวิน อย่า!”
คลื่นพลังชั่วร้ายออกจากร่างของลั่วเหอ ทำให้ลั่วเหอสามารถขยับตัวได้ เขานั้นระเบิดพลังปราณโจมตีลั่วเวิน ก่อนที่ดาบนั้นจะแทงทะลุอกของเย่เซียนฮวา
ส่วนโลกของความจริง เยี่ยนอวี้เจินพยายามเรียกลั่วเหอให้ตื่น
“ลั่วเหอ เจ้ารีบตื่นเร็วเข้า!”
คลื่นพลังปราณระเบิดออกมา เยี่ยนอวี้เจินเก็บพลังลมปราณ เย่เซียนฮวาก็เช่นกัน เก็บพลังลมปราณและนางก็สลบไป