“ไม่ต้องห่วง พี่เขาแค่สลบไปเท่านั้น ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าไปรอด้านนอกก่อนนะ”
เยี่ยนอวี้เจินหันไปหาเย่เซียนฮวาและกวักมือเรียก ส่วนเยี่ยนเผิงนั้นก็ออกไปด้านนอก และนั่งรอลั่วเหออย่างกังวล
“ลูกช่วยพ่อปรับลมปราณในกายเขา”
“เข้าใจแล้ว”
สองพ่อลูกพยุงร่างของลั่วเหอขึ้นมาอยู่ในท่านั่ง และถ่ายพลังลมปราณช่วยปรับสมดุลลมปราณในร่างกายของลั่วเหอ
แต่เป็นทางเลือกที่ผิดอย่างมาก เพราะในกายของลั่วเหอนั้นมีวิชากลืนดารา การที่สองพ่อลูกมาทำเช่นนี้ในตอนที่ลั่วเหอนั้นไม่ได้สติ เหมือนเป็นการเปิดวิชากลืนดาราโดยที่ลั่วเหอนั้นไม่รู้ตัว
เมื่อลมปราณแปลกปลอมเข้ามาในร่างกายของลั่วเหอ ตรามารสวรรค์กลางหน้าผากก็ปรากฏออกมา และกลืนกินลมปราณของสองพ่อลูก
เยี่ยนอวี้เจินที่รู้สึกแปลก ๆ พยายามเก็บลมปราณ แต่ก็ทำไม่ได้ เยี่ยนอวี้เจินพยายามยืดตัวไปด้านหลัง แต่ก็ไม่อาจสู้แรงดึงดูดของวิชากลืนดาราได้
เย่เซียนฮวานั้นแย่กว่า มือของนางติดอยู่ที่หลังของลั่วเหอ
“ท่านพ่อ เหมือนข้าจะมึนหัวเล็กน้อย”
เยี่ยนอวี้เจินมองหน้าของเย่เซียนฮวา และพยายามช่วยลูกสาวของตน แต่ก็ทำไม่ได้
