ทุกคนนั้นต่างตามหาลั่วเหอ เพราะลั่วเหอนั้นหายไปนานอย่างมาก ในขณะที่ทุกคนกลับมาหมู่บ้านและจัดการซากสัตว์อสูรเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงลั่วเหอที่ยังไม่กลับมายังหมู่บ้าน
คนที่เจอนั้นเดินตามรอยซากสัตว์ที่ตายลงด้วยฝีมือลั่วเหอ เพราะเขานั้นออกตามล่ามุกวิญญาณอสูรมาเพื่อบ่มเพาะ
ทุกคนนั้นจึงคิดว่าลั่วเหอนั้นเหนื่อยล้าและหมดแรง จากการต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับกลางที่มีจำนวนมาก และอาจจะรุมโจมตีลั่วเหอพร้อมกัน
เยี่ยนอวี้เจินนั้นรีบตรวจเช็กชีพจรของลั่วเหอ เมื่อรู้ว่าแค่เหนื่อยและสลบไป จึงแบกร่างของลั่วเหอกลับ ส่วนคนอื่นนั้นก็แยกย้ายกลับบ้านของตน
ผ่านไปไม่นานก็มาถึงหมู่บ้านเย่เผิง
……….
บ้านคนแซ่เยี่ยน
เย่เซียนฮวาและเยี่ยนเผิงรีบมาดูอาการของลั่วเหอ ทุกคนดูตื่นตกใจอย่างมากที่เห็นลั่วเหอนั้นไม่ยอมฟื้น
เย่หนิงเอ๋อร์นั้นได้รีบไปต้มน้ำ เพื่อให้เยี่ยนอวี้เจินนั้นเช็ดตัวของลั่วเหอ แม้ชีพจรจะไม่เป็นอะไร แต่ลมปราณนั้นไหลเวียนผิดปกติอย่างมาก
เยี่ยนเผิงจับไหล่เยี่ยนอวี้เจินและกล่าวออกมา
“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชาย”
เยี่ยนอวี้เจินยิ้มและลูบหัวเยี่ยนเผิงเบา ๆ ก่อนกล่าว
