ลั่วเหอนั้นปวดหัวอย่างมาก และเริ่มมองอะไรเบลอไปหมด แรงกำทวนก็ไม่มีแล้ว ลั่วเหอนั้นได้ร่วงตกจากต้นไม้ แต่ด้วยสติสุดท้าย เขาได้ซัดพลังปราณที่ได้จากมุกวิญญาณอสูรลงพื้น จนเกิดลมช่วยลดแรงกระแทกของร่างลั่วเหอ
เขานั้นได้สลบไป ทวนประกายเพลิงที่ไม่มีผู้จับทวนนั้นก็ร่วงลงพื้น ปักลงดินอยู่ใกล้หัวของลั่วเหอ มุกอำนาจธาตุไฟได้สลายไป มุกวิญญาณอสูรก็ได้ตกลงใส่ร่างลั่วเหอ
ร่างกายของลั่วเหอนั้นถึงขีดจำกัดแล้ว แม้ลมปราณจะเต็มเปี่ยม แต่ร่างกายของลั่วเหอก็ยังมีขีดจำกัด
ในขณะที่ลั่วเหอนั้นสลบลงไป มีสัตว์อสูรมากมายต้องการโจมตีลั่วเหอ แต่ว่าจักรพรรดิมารสวรรค์ก็ปรากฏตัวออกมา และปลดปล่อยจิตสังหาร ทำให้สัตว์อสูรเหล่านั้นต่างวิ่งหนีไปด้วยความเกรงกลัว
จักรพรรดิมารสวรรค์นั้นมองลั่วเหอและส่ายหัว จักรพรรดิมารสวรรค์ได้สร้างตำราเซียนมาหนึ่งเล่ม และใส่ไว้ในอกใต้เสื้อของลั่วเหอ จากนั้นเขาก็สลายหายไป
ผ่านมาไม่นาน เยี่ยนอวี้เจินและกลุ่มของเขาก็มาพบลั่วเหอเข้า
