โดยไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ว่าสำหรับคนที่มีบุญคุณต่อเขา มันคงเป็นเหตุผลมากพอแล้ว ลั่วเหอตั้งกระบวนท่าหมัด แววตาเขานั้นยังคงเหมือนเช่นเคย เวลาที่จะฆ่าคนแววตาช่างเรียบเฉย
“กลัว? พวกเจ้าคู่ควรหรือ…”
เสียงที่เปล่งออกมาดูไร้กังวล ทำเอารองนักล่าสัตว์หงุดหงิดที่ไม่อาจทำให้ลั่วเหอเกรงกลัวได้ เขานั้นจึงวิ่งเข้าโจมตีลั่วเหอ แต่ว่าลั่วเหอเขานั้นกลับวิ่งหนี ทำให้รองนักล่าสัตว์หัวเราะออกมา
“ฮ่าๆ… คิดว่าจะเก่ง ที่แท้ก็เป็นพวกขี้ขลาด”
รองนักล่าสัตว์หันไปหาสองคนที่อยู่ด้านหลัง“ตามเจ้านั่นไป!”
สองคนนั้นคำนับรองนักล่าสัตว์ และวิ่งตามลั่วเหอไป เย่เซียนฮวากำหมัด เยี่ยนเผิงได้กางแขนยืนบังเย่เซียนฮวาเอาไว้“ท่านพี่ไม่ต้องห่วง! เขาไม่ช่วยท่าน ข้าช่วยเอง”
รองนักล่าสัตว์นั้นยิ้มออกมา และเดินไปข้างหน้าช้า ๆ ชาวบ้านรอบด้านนั้นก็เอาแต่ยืนดู ไม่เข้าไปช่วย เหมือนจะเกรงกลัวอำนาจของรองนักล่าสัตว์คนนี้มาก เดิมทีรองนักล่าสัตว์ไม่ได้จองหอง ไม่สนผู้ใดเช่นนี้ แต่เมื่อครึ่งเดือนก่อน หลังจากที่หัวหน้าล่าสัตว์เลื่อนระดับจอมยุทธ์ขั้นสูงสุด ซึ่งสูงกว่าบิดาของเยี่ยนเผิงและเย่เซียนฮวา 1 ขั้น อีกทั้งรองนักล่าสัตว์ยังเลื่อนระดับกำเนิด