หมู่บ้านเย่เผิง
เรือนตระกูลเยี่ยน
เสียงหยดน้ำจากผ้าเช็ดตัวตกกระทบกาละมังดังเป็นจังหวะเบา ๆ ภายในห้องไม้เรียบง่าย ร่างของชายหนุ่มผอมบางนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ด้านข้างมีโต๊ะไม้ซึ่งวางเสื้อผ้าเปื้อนเลือดกองหนึ่งอยู่
ชายผู้นั้นคือ “ลั่วเหอ”
ผู้เช็ดกายให้เขาเป็นชายวัยราวสี่สิบ รูปร่างกำยำ ผิวกร้านแดด ผมดำยาวแซมขาวเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มมีหนวดเคราไม่รกนัก ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยบาดแผลเก่าจากกรงเล็บอสูรเต็มร่าง เขาคือ “เยี่ยนอวี้เจิน”
ไม่ไกลกัน เด็กชายวัยสิบสามปีนั่งโยกตัวเล่นอยู่ข้างเตียง ใบหน้าใสซื่อ ผมดำยาวถูกมัดลวก ๆ สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเขียวถักหยาบ แต่ดูอบอุ่นเกินวัย เด็กคนนั้นคือ “เยี่ยนเผิง” บุตรชายของเยี่ยนอวี้เจิน
เด็กน้อยเอานิ้วจิ้มแก้มลั่วเหอด้วยความสนุกสนาน
เยี่ยนอวี้เจินเห็นดังนั้นจึงคว้ามือไว้ ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ย
“เผิง ไปช่วยพี่สาวเจ้าทางลานบ้าน”
“ฮ่า ๆ ก็ได้ ๆ พี่คนนี้แก้มยืดนัก”
เยี่ยนเผิงหัวเราะร่าแล้ววิ่งออกไป
ลานบ้านด้านนอกกว้างโล่ง ข้างซุ้มครัวมีหญิงวัยสามสิบกำลังจัดเตรียมอาหาร ใบหน้าสงบงามอ่อนโยน นางคือภรรยาของเยี่ยนอวี้เจิน “เย่หนิงเอ๋อร์”
อีกด้าน หญิงสาวอีกคนกำล
