ังบดสมุนไพรอย่างตั้งใจ ใบหน้างดงามสะอาดราวหยกขัด ผมดำยาวสยาย นางคือบุตรสาวคนโต “เย่เซียนฮวา”
ขณะเดียวกัน จักรพรรดิมารสวรรค์ในสภาพวิญญาณแฝงตัวอยู่เหนือเตียง ไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา
ร่างอันแท้จริงของเขาเป็นเพียงอีกาสีดำ ดวงตาสีฟ้าเรืองรองอย่างลึกล้ำ มันกระพือปีกลงมาเกาะบนอกลั่วเหอ ก่อนจิกเบา ๆ
ลั่วเหอสะดุ้งตื่นทันที
สัญชาตญาณทำให้เขาชกออกไปโดยไม่คิด หมัดพุ่งชนหน้าอกซ้ายของเยี่ยนอวี้เจินเต็มแรง
แต่ชายผู้นั้นกลับไม่แม้แต่จะขยับ
จักรพรรดิมารสวรรค์ส่ายศีรษะช้า ๆ แล้วเอ่ย
“ศิษย์ข้า คนผู้นี้คือผู้ช่วยชีวิตเจ้า”
ลั่วเหอเบิกตากว้าง รีบลงจากเตียงและคุกเข่าคำนับทันที
“ผู้มีพระคุณ ผู้น้อยล่วงเกินแล้ว”
เยี่ยนอวี้เจินหัวเราะเสียงดัง ก่อนโบกมือให้ลุกขึ้น ไม่นานคนในบ้านก็พากันเข้ามาดู เยี่ยนเผิงโผล่หน้ามาจากประตู เย่หนิงเอ๋อร์ถือถ้วยสมุนไพร ส่วนเย่เซียนฮวายืนอยู่ด้านหลังอย่างสงบ
“ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร เจ้าเพิ่งฟื้น ย่อมตกใจเป็นธรรมดา” เยี่ยนอวี้เจินกล่าวพลางวางมือบนไหล่ลั่วเหอ “ว่าแต่ เจ้าถูกใครทำร้ายมา ถึงได้สภาพเช่นนี้”
ลั่วเหอเงียบไปครู่หนึ่ง
จักรพรรดิมารสวรรค์จึงเอ่ยแทนด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เขาออกไปเก
