ี่นี่ไปก่อนนะ พี่ใหญ่” เด็กชายกล่าวแล้วจากไป
ลั่วเหอคำนับเบา ๆ
“ขอบใจ”
เมื่ออยู่เพียงลำพัง เงาร่างของอีกาดำปรากฏขึ้นอีกครั้งบนหัวเตียง
“หลับตา” จักรพรรดิมารสวรรค์สั่งเสียงเรียบ “ตั้งสมาธิ แล้วใช้วิชากลืนดารา”
ลั่วเหอทำตามทันที
ลมหายใจเริ่มนิ่ง พลังฟ้าดินค่อย ๆ ถูกดึงเข้าร่างดุจสายน้ำ แสงลางสีแดงปรากฏขึ้นที่หน้าผากตรามารสวรรค์เริ่มทำงาน
จักรพรรดิมารสวรรค์เอ่ยเสียงต่ำ
“ผ่อนลมหายใจ อย่าต่อต้านพลัง”
เศษเสี้ยวความทรงจำของลั่วเหอผุดขึ้น ทั้งความสุข ความเจ็บแค้น และความตายที่ยังไม่จางหาย มันปั่นป่วนอยู่ในแก่นจิต
พลังเริ่มแตกตัว เลือดซึมจากมุมปาก
จักรพรรดิมารสวรรค์ส่งพลังช่วยกดสมดุล
“รวมมันไว้ที่แก่นลมปราณ!”
คลื่นพลังระเบิดภายในห้อง ก่อนจะถูกบีบอัดกลับเข้าจุดศูนย์กลางอย่างช้า ๆ
(ลั่วเหอบรรลุ ระดับสามัญขั้นสูงสุด)
“สำเร็จแล้ว!” ลั่วเหอหลุดเสียง
ฟุ่บ!
อีกาตัวนั้นกระแทกศีรษะเขาเบา ๆ
“โง่เขลาเกินไป การใช้ตรามารสวรรค์โดยไม่ควบคุม เท่ากับเผาร่างตัวเอง”
ลั่วเหอก้มศีรษะ
“ขอบคุณท่านอาจารย์”
จักรพรรดิมารสวรรค์ถอนเสียง
“ฝึกตามนี้ไปก่อน เมื่อมีโอกาสจงไปดูดซับแก่นวิญญาณอสูร”
เขากระพือปีกเบา ๆ
“ข้าจะพัก พลังข้า