านก็ไม่อาจปิดบัง
ผู้นำตระกูลลั่วคนใหม่ได้ทำลายแก่นลมปราณของบิดาลั่วเหอ จนเกือบกลายเป็นคนพิการ แต่บิดาของลั่วเหอกลับยิ่งจมอยู่กับการดื่มสุราไปวันๆ
ลั่วเหอที่ไร้พลังต้องยอมทนสายตาและเสียงนินทา แบกรับฉายาที่คนอื่นตั้งให้ว่า “ลูกชายเจ้าขยะ” ไปร่ำเรียนวิชาที่ตระกูลลั่ว ผู้นำตระกูลลั่วเมื่อเห็นลั่วเหอก็มองด้วยสายตารังเกียจเสมอ
ลูกชายของผู้นำตระกูลลั่ว นามลั่วหลิว เมื่อเห็นลั่วเหอก็จะรวมตัวกับคนใช้มาทำร้ายลั่วเหอทุกวัน แววตาที่เคยมีชีวิตชีวา ตอนนี้กลับไร้ชีวิตชีวา ร่างกายผอมแห้งเหมือนคนป่วย หน้าขาวซีดราวกับคนตาย แต่แม้จะโดนถึงขนาดนี้ ลั่วเหอก็ไม่เคยปรากฏสีหน้าอารมณ์ที่แสดงถึงความกลัวแม้แต่น้อย
หนึ่งวันของลั่วเหอช่างลำบาก ไม่มีสิทธิ์ได้กินข้าวพร้อมกับคนในตระกูลลั่ว หรือแม้แต่พร้อมคนใช้ตระกูลลั่ว เพื่อที่จะได้กินข้าวหนึ่งมื้อ ต้องแลกกับการทำงานให้ตระกูลลั่ว บางครั้งทำงานสำเร็จ แต่ข้าวนั้นกลับไม่เหลือให้ลั่วเหอกินด้วยซ้ำ ต้องใช้ตะเกียบกวาดเศษอาหารจากถ้วยจานของแต่ละคนมารวมกัน เพื่อให้ได้กินข้าว
เรือนไม้เล็กๆ เก่าโทรมนอกตัวเมือง คือสิ่งที่จ้าวตระกูลลั่วมอบให้กับบิดาของเขา และให้ลั่วเหออาศ