เขาโยนถุงแป้งทอดไว้ข้างตัวลั่วเหอ และขึ้นรถม้า แต่ก่อนจะไป เขาหันมาหาลั่วเหอและตะโกนออกมาเสียงดังลั่น
“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะกลับมารับเจ้า!”
ซูมู่หรงโยนผ้าคลุมขนสัตว์ให้กับลั่วเหอ
“หากเจ้าทำขาด ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!”
รถม้าของซูมู่หรงจากไป ส่วนลั่วเหอก็ไม่ได้สวมผ้าคลุมขนสัตว์นั้น เพียงแต่วางไว้ใกล้ตัวเท่านั้น ลั่วเหอหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมา และยืนขึ้นหน้าหลุมศพบิดาตนเอง ลั่วเหอหันไปทางหนึ่ง พร้อมกำมีดในมือแน่นและกล่าวออกมาเสียงดังลั่น
“ไม่ต้องซ่อนแล้ว! อยากฆ่าข้าก็รีบออกมา!”
ลั่วเหอหยิบแป้งทอดสี่แผ่นม้วนๆ และกินเข้าไปหนึ่งคำ
นักฆ่าที่ซ่อนตัวอยู่ได้ออกมานับสิบคน ลั่วเหอคุ้นหน้าทุกคน พวกนั้นไม่ใช่นักฆ่าจากที่ไหน แต่เป็นคนในตระกูลลั่วของเขาเอง คนพวกนี้ถือดาบล้อมลั่วเหอไว้ พวกมันนำผ้าดำขึ้นมาปิดปากเพื่อปิดบังใบหน้า ทำเอาลั่วเหออดขำไม่ได้
“ช่างน่าขัน…ฮ่าๆ…พวกเจ้าคงอยากฆ่าข้าจนตัวสั่น อย่างน้อยข้าขอถามข้อหนึ่ง เหตุใดต้องบีบคั้นท่านพ่อข้าและข้าด้วย ปล่อยให้เราใช้ชีวิตตามปกติไม่ได้หรือ?”
หนึ่งในนักฆ่าหัวเราะออกมา พร้อมชี้ดาบไปที่ลั่วเหอ
“เหตุผลจะว่าอย่างไรดี…แค่เหม็นขี้หน้า อั
