ท่วงท่าการออกหมัดล้วนถูกจดจำทั้งหมด แต่ตระกูลซู วิชาที่ให้เรียนกลับเป็นเพียงวิชาป้องกันตัวธรรมดา
สิ่งที่คนตระกูลลั่วทำกับเขา ลั่วเหอยังจดจำได้ดี คนไหนที่ทำร้ายเขา ลั่วเหอจำได้ทุกคน ทุกครั้งที่หลับตา ความฝันล้วนเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของลั่วเหอ มันคือฝันที่ได้ล้างแค้นทุกคนทีละคน การได้เห็นคนพวกนั้นทรมานช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข
ไอชั่วร้ายแผ่ออกมาจากตัวลั่วเหอ มันเป็นไอดำแดงที่น่ากลัวและน่ารังเกียจ ช่างเย็นเยือกจนทิ่มแทงถึงกระดูก ไอชั่วร้ายของลั่วเหอแพร่ขยายไปทั่วรถม้า ทำให้ซูมู่หรงรู้สึกถึงความหนาวเหน็บ เขาจึงจับแขนขวาของลั่วเหอและถ่ายทอดพลังปราณอันอบอุ่นให้
ซูมู่หรงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“แค่วิชาง่ายๆ เช่นนี้ เจ้าก็ไม่หัดเรียนรู้ไว้บ้าง”
รถม้าได้หยุดลง ซูมู่หรงและคนควบคุมม้าตระกูลซูช่วยกันแบกโรงศพบิดาของลั่วเหอลงหลุมที่ขุดไว้ ทั้งสามช่วยกันถมดินจนปิดหมด และซูมู่หรงได้ยกหินขนาดใหญ่ขึ้นมา ใช้กระบี่ของตนสลักคำว่า “ลั่วหลี่” ซูมู่หรงคำนับหน้าหลุมศพบิดาของลั่วเหอ ส่วนลั่วเหอก็รินสุราให้หน้าหลุมศพบิดาตนเอง
ซูมู่หรงจะพาลั่วเหอกลับ แต่ลั่วเหอนั้นส่ายหัว ทำให้ซูมู่หรงเลิกสนใจ
