าวมาหลายวัน จึงทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงอีกต่อไป ซูมู่หรงยกร่างลั่วเหอด้วยมือเดียวและโยนขึ้นรถม้า
แม้ซูมู่หรงจะไม่เคยทำดีกับลั่วเหอ แต่ก็เป็นคนเดียวที่ไม่เปลี่ยนไปตามคนอื่น ยังรู้บุญคุณที่บิดาของลั่วเหอเคยทำไว้ และมอบอาชีพให้ทุกคน
ซูมู่หรงนั้นยังเป็นคนเดียวที่ไม่ปล่อยให้เขาอดตาย ซูมู่หรงโยนแป้งทอดให้ลั่วเหอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้มดุดัน ดูโกรธเกรี้ยว
“รีบกินเข้าไป…ข้ายังใจดีมากนะที่ไม่ฆ่าเจ้าที่กล้ามากพอมาลากโรงศพของท่านลั่วหลี่เช่นนี้!”
ลั่วเหอก้มหัวลง มองพื้นด้วยความเศร้า และกล่าวด้วยเสียงที่ชัดเจนแต่เบาอย่างมาก
“ข้า…ขอโทษ”
ซูมู่หรงกำหมัดและต่อยออกไปด้านนอก คลื่นพลังปราณก่อร่างเป็นรูปหมัด พุ่งชนต้นไม้จนระเบิด หน้าตาของเขาเมื่อมองลั่วเหอดูรังเกียจอย่างมาก
“พรสวรรค์ของเจ้าก็ดีกว่าพวกขยะในตระกูลขยะๆ ของเจ้าเสียอีก…ทำไมไม่ยอมลุกขึ้นสู้บ้าง ตระกูลซูเปิดรับเจ้าเสมอ แต่เจ้ากลับทำอะไร เดินเล่นในตระกูลลั่วให้พวกขยะนินทาเล่นงั้นหรือ!”
ลั่วเหอกำหมัดกับคำด่าทอของซูมู่หรง แท้จริงนั้นลั่วเหอไม่ได้เดินเล่นให้โดนนินทา เขาแอบเรียนวิชายุทธ์จากคนในตระกูลลั่ว และจดจำกระบวนท่าของลั่วหลิวขึ้นใจ ทุก
