“สุราผลไม้มีมากมายหลายชนิด ข้าเองก็ทำอยู่หลายชนิด ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไปลองชิมดูได้” ซือหม่าโยวเย่ว์เทให้เขาจอกหนึ่ง
โม่ซานยกขึ้นชิมอึกหนึ่ง “ไม่ได้เข้มเหมือนกับสุราทั่วไป กลิ่นหอมของผลไม้ทิพย์และสุราผสมผสานเข้าด้วยกันเป็นรสชาติที่ยากจะอธิบายได้
“ชอบหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ไม่เลวเลย” โม่ซานพยักหน้า “ต่อให้ดื่มสิ่งนี้ตลอดก็ไม่ทำให้เมา ต่อจากนี้ไปข้าจะดื่มสิ่งนี้แหละ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเขาชอบจึงยิ้มอย่างเบิกบานใจ ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงสายตาเคียดแค้นสายหนึ่ง เมื่อหันหน้าไปก็เห็นอูหลิงอวี่มองตนอยู่อย่างเงียบเชียบ นัยน์ตาเต็มไปด้วยการกล่าวโทษ
เพราะเหตุใดนางจึงดีต่อคนสองคนที่โผล่มาอย่างกะทันหันถึงเพียงนี้เล่า ศิษย์พี่อย่างตนถูกนางโยนทิ้งไปอีกทางเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ปล่อยออกมาจากร่างเขา จึงหยิบจอกตรงหน้าเขามาแล้วรินให้เขาจอกหนึ่งด้วย ก่อนจะวางลงตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ระยะนี้ศิษย์พี่ก็ลำบากมากเช่นกัน ข้ายังไม่ได้ขอบคุณที่ท่านช่วยน้องชายข้าเอาไว้เมื่อคราวก่อนเลย มาสิ ดื่มให้มากหน่อย”
อูหลิงอวี่เห็นซือหม่าโยวเย่ว์เบิกบานใจแล้วจริงๆ รอยยิ้มที่มอบให้กับตนก
