่าเจ้ามาพบข้าด้วยเรื่องของแม่สาวน้อยผู้นี้” โม่ซานเอ่ย “ข้าจะกินอาหารพวกนี้เอง แต่สุรานี้ช่างมันเถิดนะ”
“เจ้าพยาธิซาน เจ้าต่อต้านสุรานี้แล้วจริงหรือ” ก่อนหน้านี้ซือหม่าโยวเย่ว์คิดว่าเขาเพียงแค่หาข้อแก้ตัวเท่านั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ดื่มจริงๆ เสียแล้ว
“อืม” โม่ซานพยักหน้าอย่างจริงจัง “ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นกับระกูลซีเหมิน ข้าดื่มจนเมามายหลับไปครึ่งเดือน พอฟื้นขึ้นมาถึงได้รู้ข่าวที่เจ้าส่งมาให้ข้า ตอนนั้นข้าจึงรีบไป แต่ว่าเจ้ากลับ… จากนั้นเป็นต้นมาข้าก็ไม่เคยดื่มสุราอีกเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์เจ็บปวดในใจ สิ่งที่เขารักที่สุดก็คือสุรา ตนเข้าใจความรู้สึกที่เขามีต่อสุราดี แต่เขากลับเลิกไปเพราะมิอาจไปช่วยเธอได้
ทันใดนั้นเธอก็อยากหลั่งน้ำตาขึ้นมา เธอสูดจมูกแล้วเก็บสุราเหล่านั้นขึ้นมา ก่อนจะหยิบไหสุราสีขาวจำนวนหนึ่งออกมาแทนแล้วพูดว่า “สุรานี้คือสุราผลไม้ที่ข้ากลั่นขึ้นมาเอง ไม่ทำให้คนเมา ต่อจากนี้ไปเจ้าก็ดื่มสิ่งนี้แทนได้”
โม่ซานหยิบมาดม กลิ่นหอมของผลไม้ทิพย์ผสมผสานเข้ากับกลิ่นหอมจางๆ ของสุรา แตกต่างกับสุราดองที่ตนเคยดื่มในอดีตเป็นอย่างมาก
“นี่คือสุราผลไม้ที่เจ้าเคยพูดถึงในตอนนั้นน่ะหรือ”
