เจียงฉางเซิงเริ่มใช้อภินิหารฟื้นตายกลับเป็นกับจอจี้ แสงสีครามปกคลุมตัวจอจี้ ลมหายใจของอีกฝ่ายเริ่มกลับมา ไปฉี หวงเทียนกับเฮยเทียนตกใจและพากันถอยออกไป เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่ากลัว ผ่านไปไม่นาน จอจี้ก็ฟื้นคืนชีพสำเร็จ เขาลืมตาขึ้นมองนักพรตตรงหน้าและเอ่ยอย่างอ่อนแรงว่า “มรรคาจารย์?” ฟื้นตายกลับเป็นแค่การทำให้ฟื้นคืนชีพเท่านั้น แต่ไม่สามารถทำให้เขากลับมาอยู่ในสภาวะสูงสุดได้ในทันที
เจียงฉางเซิงนั่งยองๆ ลง หยิบโอสถออกมาขวดหนึ่งแล้วเทใส่ปากจอจี้ เดิมทีจอจี้ก็อยากจะขัดขืน แต่เจียงฉางเซิงลงมือรวดเร็วเหลือเกินจนเขาตั้งตัวไม่ทันแม้แต่น้อย “ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง ไวลมปราณของเจ้าฟื้นคืนแล้ว หากเจ้าไม่ตาย ข้าก็มอดม้วย” เจียงฉางเซิงกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบ จอจี้ได้ฟังแล้วต้องถลึงตาโต
เขาไม่เข้าใจเลยว่าเจียงฉางเซิงทำเช่นนี้เพราะเหตุใด ต้องการลบหลู่เขา? แต่หากเป็นการลบหลู่เขา เหตุใดต้องสิ้นเปลืองโอสถวิเศษเช่นนี้ด้วย เขาสัมผัสได้ว่าโอสถที่เจียงฉางเซิงให้มานั้นไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ลมปราณภายในกายเขากำลังฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว
หวงเทียนกับเฮยเทียนหันมาสบตากัน ต่างเห็นความไม่เข้าใจในดวงตาของอีกฝ่าย แต่ไปฉีกลับเดาออก มันรู้สึกว่าเจียงฉางเซิงกำลังเหงา วันๆ เอาแต่ฝึกอย่างหนัก ทั้งไม่ลงจากเขา เป็นใครก็จะต่องอึดอัดจนหัวเสีย
เจียงฉางเซิงลงมานั่งขัดสมาธิตรงหน้าจอจี้ทันใด สูดหายใจลึก หลังจากเรียวแรงฟื้นคืน
