เย่ว์ ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมา
“ขอบคุณท่านผู้วิเศษมากที่ช่วยเหลือในวันนี้ ในภายหน้าจะต้องตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตอย่างแน่นอน ขอลาก่อน” เขาประสานหมัดคารวะอูหลิงอวี่แล้วหมุนกายจากไป
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นว่าเขาจะหนีไปอีกแล้วจึงพูดว่า “ซีเหมินเฟิง หากเจ้ายังหนีไปอีก ต่อไปภายหน้าก็ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าพี่หญิงอีกแล้ว ข้าไม่มีน้องชายเช่นเจ้า! พรุ่งนี้ข้าจะไปที่วังหยินหยาง ชำระหนี้ความผิดที่ข้าก่อเอาไว้ แต่ข้าจะเป็นหรือตาย คิดว่าเจ้าก็คงไม่สนใจแล้วสินะ”
ฝีเท้าของซีเหมินเฟิงหยุดชะงักก่อนจะหมุนตัวกลับมาแล้วมองเธอด้วยแววตาซับซ้อน
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่พูดอะไรอีกเพียงแค่จ้องมองเขาแน่วนิ่ง
ผ่านไปเนิ่นนาน ซีเหมินเฟิงจึงเรียกออกมาอย่างอ่อนแอว่า “พี่หญิง…”
……………………………….….
